Internetpret

Soms heeft de schrijfster hier, het gehad met internet.
Dat zegt ze zonder blozen.
Vast en zeker kende je zelf ook al van die dagen.

Niét omdat het virtuele web haar al heerlijke mensen, lieve vrienden, mooie mensen, heel toffe vrienden en interessante mensen leerde kennen - en vooral ook zij dit dit alles incorporeren. Maar ook omdat het contact met al dezen dankzij een facebookklik in stand kan worden gehouden daar waar het vijftig jaar geleden zo goed als reddeloos verloren was nadat irl de 'see you' werd uitgewisseld.
En ook niet om al die interessante paden, tips en tricks die haar door het virtuele netwerk werden aangewezen en geleerd, om nog maar te zwijgen over de massa noodzakelijke weetjes, waarvoor ze de Wiki-god op haar blote knieën dankt bij kwisjes e.a.
Al déze redenen doen haar over-hyper-blij en dankbaar zijn voor www-at er daar ooit mede in het CERN werd ontworpen. Héél blij zelfs!

Maar er sluipen ook andere grijze dagen en momenten rond, vol www-vermoeidheid en gehekel over het feit dat gemail, gefacebook, getwitter (waar ik mijzelf voorlopig en gelukkig nog vér van verwijderd hou!) zo onmenselijk snel, vlug en kort 'moet' gebeuren. Ik ben er de mens niet naar om het zo kort en snel te houden in wat ik wil vertellen. Kort is beperken(d). Daar hou ik niet van. Lang, breed, vertellen, uren, regels, eindeloos, details, geuren, kleuren, da's meer mijn stijl. Iedereen die mij kent zal dat beamen.
In blokperiodes kruip ik soms ver weg uit dit www-web en ga daar blokken waar geen spat internetpret te bespeuren is. Verademend vind ik zo'n dan zo'n week of twee. Degenen die mij willen of moeten bereiken hebben mijn nummer, de anderen, niet.
Na een week begint dan al het gemis en een sluimerende hekel dat alle statussen, nieuwsflashes en hoogdringende mails aan mij voorbij gaan. Argh!

"Are all these improvements in communication really helping us communicate?", vroeg Carrie zich eens luidop af in SATC. Er zit wat in, me dunkt.

Waarom ze geen journalist wordt

'Zeker dat gij geen journalistiek wilt gaan bijdoen?, zei ze al lachend tegen mij, een heel erg goeie vriendin. Ze grapte dat na het lezen van mijn vragen die ik aan een kennis van ons beiden had doorgestuurd over de kwestie 'rechten na kunstwetenschappen', waar die kennis ervaring mee heeft. 'Zalig goeie vragen joh!', zo vond de vriendin. En dat het was alsof ze in HUMO 'cherchez la femme' las. Haha.

Mmmm. En dan bedenk ik naar aanleiding van haar uitspraken weer de redenen waarom ik niet ga doen wat zij suggereert. De belangrijkste moet wel de volgende zijn: Ik hou niet van mijn geschrijf in de vorm van 'prestaties' die ik moet leveren: papers, artikels, tegen deadlines! Want zo voelt dat altijd en zo moet dat, als 'journalist'. Aja.

Veel liever dan dat schrijf ik hierzo wat ge-blabla, zonder deadline of enige druk. Hier ben ik zowel het hoofd als de redacteur als de combinatie van beiden en wanneer ook geen enkele andere levende ziel zou lezen wat hier staat, zou ik er niet mee ophouden. Gewoonweg omdat ik het zo graag doe, gewoon, voor mijzelf. (De sporadische zwakke illusie van 'orde-vorming' in mijn chaos die dat geschrijf met zich meebrengt, neem ik erbij met open armen. En dat een deel van mijn geheugen een externe vorm krijgt, werkt verder ook nogal geruststellend.)

Een tijdje geleden dacht ik echter nog anders over wat die vriendin zei. Zag het mijzelf misschien en eventueel enzo nog doen: journalist worden, als ik groot was.
Met die gedachte ergens in het achterhoofd ben ik dan ook vorig jaar zo'n beetje beginnen meewerken aan Schamper, het studentenmagazine van de UGent. Eigenlijk was ik dat al veel langer van plan, maar mijn eerste bachelorjaren zaten zo overvol schoolwerk dat zo'n vrijwillige tijdsbesteding met deadlines er niet meer bij kon. Achteraf gezien was dat in mijn laatste bachelorjaar en ook dit jaar niet veel anders, maar goh ja, 'Tijd' is er om in tweehonderd te delen hé ;)

Wat ik vooral bij Schamper leerde was hoeveel dingen er bij het maken van zo'n magazine komen kijken, hoe belangrijk een goede coördinatie is, hoe belangrijk die deadlines zijn, en vooral hoe een full-time-journalisten-job mij toch niet zo gelukkig zou maken als ik ooit misschien nog gedacht had.
Waarvoor ze mij wel tot wanneer ik doodga mogen bellen, mailen of postduiven is om à la Linda Asselbergs, één van mijn grootste jouralistieke idolen (met groupieschap en al ja) iets column-achtigs te schrijven in Weekend Knack of 'elders'. Jongens, alléén 't ideeeee al! :D Of jaaaaa, zoals Tante Annie in Vacature Magazine! Daar komen dan eigenlijk ook wel deadlines bij kijken, maar da's toch nog heel anders. Maar haha, euhm, let's be realistic, geen simpele haar op mijn hoofd die zich in het schrijverschap goed genoeg waant om nog maar aan de knieën van die Dames te komen. - En ik ga ervan uit dat ze beiden min. 170cm zijn. - Dus Liefste Linda en Tante Annie, leef asjeblief for ever, zodat ik nog even lang van jullie columns mag smullen.
De trein naar Journalistenland ga ik laten rijden. Ik zal zwaaien!

Al-law me

'To law or not to law' - dat is al maanden een zeer belangrijke toekomstvraag voor ondertekende hier.

Sinds september 2009 werd er naar infodagen gegaan in binnen- en buitenland (Nederland), werden 'study fairs' vereerd met een bezoek, urenlang binnen-en buitenlandse curricula en vakkenpakketten bekeken, herbekeken, bestudéérd: Hoeveel studiepunten geven ze 'hier' aan Staats-/Persoons-/Gerechtelijk recht? Ah, da's één meer dan 'daar'. Welke seminarie-opties zijn er? En welke in UCL? En in FUNDP (Doet dat letterwoord u ook aan een of ander gevechtswapen denken 'or is it just me'?! Geen idee hoe ik erbij kom, de 'p' staat zelfs voor 'paix'! :)) En wat met de KUL? Lap, aan de VUB en de UA geven ze 'Boekhouden' en ik krijg al maagkrampen bij de gedachte alleen dat ik mij voor de volle 3 of 4 studiepunten dààrmee zou gaan bezighouden - per definitie is elk studiepunt voor zo'n vak er bij mij één te veel, m.a.w. mijden die handel! Two down!
En zo meteen in 't Frans beginnen in Wallonië of Brussel terwijl vele Nederlandstalige rechtencursussen al 'niet echt Nederlands zijn' (dixit Zij die Ervaring hebben) en er bovenop mijn Frans een laag stof én een laagje Italiaans ligt, is misschien toch ook niet het beste idee ooit.
En wat met Nederland? Mjaaaa, veel goeds gezien, zeker wel. Maar toch niet dat 'ja-dit-is-het'-gevoel.
Veel en veel en nog veel meer vragen en kwesties en vergelijkende studies werden gevoerd en volgden. Te veel om hier te vertellen.

Maar op een dag, ik weet al niet meer wanneer: Bleef er plots een sterre stille staan. En vond ik, ergens, goed verstopt een grondige reden voor één bepaalde keuze.

(Toegegeven, er blijven tot op heden nog een paar kleine vakjes onaangekruist op de checklist staan, maar daar komt asap verandering in.)

Na 4 jr Kunstwetenschappen in Gent, gaat ondergetekende nog 4 jr Rechten in Leuven aan haar sjaal breien. Zodat ze 't wat warm heeft in komende winters.
En dat ze op haar tanden zal mogen bijten, weet ze al.

True

"To choose doubt as a philosophy of life is akin to choosing immobility as a means of transportation"

(ergens gevonden, en blijkbaar komt het hieruit)

Et que ça ne durerait pas

Er zijn Woorden die je liever niet door je eigen stem uitgesproken hoort, of erger: opgeschreven ziet staan. Wegens mogelijk te grote en on-inschatbare impact. Gedachten die je liever niet door je hoofd ziet en hoort fladderen, als vleermuizen door de nacht - stil sluimerend bij daglicht. En misschien is het eigenlijk allemaal de bedoeling van de brandende en vermoeiende onuitgesproken woorden: naar buiten komen, gevolg hebben, gevoel maken, en rotzooi. Wie zal het zeggen? Wat is dat, de bedoeling?

De kleine en breekbare Woorden uitspreken of neerschrijven levert hoogstwaarschijnlijk weinig of niets (goeds) op, wel integendeel. Met risico's te groot, ben ik dat dan ook niet van plan. Ik laat ze waar ze zijn, opgesloten en bij wijlen stormend. Lafhartig? Ja, in zekere zin. Time will tell.

J'ai demandé à la lune

Et le soleil ne le sait pas

Je lui ai montré mes brûlures

Et la lune s'est moquée de moi

Et comme le ciel n'avait pas fière allure

Et que je ne guérissais pas

Je me suis dit quelle infortune

Et la lune s'est moquée de moi


J'ai demandé à la lune

Si tu voulais encore de moi

Elle m'a dit: "j'ai pas l'habitude

De m'occuper des cas comme ça"

Et toi et moi

On était tellement sûrs

Et on se disait quelques fois

Que c'était juste une aventure

Et que ça ne durerait pas


Je n'ai pas grand chose à te dire

Et pas grand chose pour te faire rire

Car j'imagine toujours le pire

Et le meilleur me fait souffrir


J'ai demandé à la lune

Si tu voulais encore de moi

Elle m'a dit:"j'ai pas l'habitude

De m'occuper des cas comme ça"

Et toi et moi

On était tellement sûrs

Et on se disait quelques fois

Que c'était juste une aventure

Et que ça ne durerait pas

Gents Ge-Zen

Een pechwolk vol gecrashte computers, woeste kotbazen om niets, platte fietsbanden, administratief gezever en veel 'gesnotvalling' deden mij belanden op een bankje aan het Gentse water tegenover het avondlijk verlichte justitiepaleis. Rust wou ik even en zitten op een bank tussen al het gehol en gedol heen van de voorbije dagen.

De avond ervoor las ik ergens dat wanneer je je volgens de zen-ideeën bewust wordt van het 'Nu', en vervolgens elk 'nu'-momentje apart beschouwt en tracht geluk te vinden in elk van die momentjes, geluk eenvoudigweg veel bereikbaarder is. Zo logisch dat het bijna simpel klinkt, moet ik toegeven. Ik zat zwijgend op dat bankje en stemde ermee in. Ondanks 'de barre tijden'.
De nu-nu-nu-momentjes waarvan ik mij op dat moment bewust werd waren 'gelukkig' en ik relativeerde de pechwolk. Ik keek hoe tram, auto's en mensen aan mij voorbij reden en wandelden, hoe links de Gentse Big-Ben-klok het uur aangaf en hoe appartementen oplichtten in het water. Mooie appartementen, met kunst op de balkons. Even konden thesis en toekomst mij niets schelen, dat deden ze immers al op alle àndere nu-momenten in de 24 uren van een dag, dus dat mocht, daar, toen, op die enkele kleine momentjes.

Pieter en Tine in DS

"Ik kan heel gedecideerd zijn over projecten. Maar "als mens" ergens voor kiezen tot op het bot, voor het leven - in een relatie bijvoorbeeld - dat vind ik heel moeilijk. Ik zou nooit ontrouw aan mijzelf willen zijn, omdat ik al te veel relationeel geknoei rond mij gezien heb." (P.)

"Als ik te veel twijfel, durf ik niks meer. En dus spring ik maar." (T.)

Ze zijn een beetje mij, die twee Embrechtsen.

L'enfer c'est ... ?

“On the other hand, you have different fingers.”
- Stephen Wright (geflickerd)


Proustische levensvragen om te gebruiken.

Vie

Er zijn er die het naast zich neerleggen, als was het niet van hen, het niet naar waarde schatten, niet eens proberen of het lekker zit. Er zijn er die eruit stappen, erin verdrinken, het dragen evan niet aankunnen, kleine mens in te grote smoking. En er zijn er bij wie het als gegoten zit. Het ten volle dragen, tot op de draad verslijten, erin ronddansen, mooi zijn, mens zijn.