Been there.
En 't was Kei Mooi!
Posts tonen met het label Gent. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Gent. Alle posts tonen
zondag 24 oktober 2010
zaterdag 9 oktober 2010
Ge-clash
Zo ergens tussen ont-Gent-ing en acclimatisatie in Leuven, bevind ik mij.
Tussen heel veel nieuwe indrukken en evenveel mooie en leuke en niet-eens-zo-oude herinneringen.
Tussen een nieuw, on-ontgonnen kader en eentje met betreden paden, die nog lang niet beu gewandeld waren.
Nieuwe herinneringen ontspinnen zich in het nieuwe maar ook in het oude kader.
Er zijn nieuwe, frisse vriendschappen en oude, heerlijk bekende, ombijthuistekomen versies. En nog een hoop tussencategorieën. Allemaal even belangrijk.
Het Gent-gemis is groot. 'Massa's groot!' Ermee vergeleken, lijkt Leuven zooooo ontzettend... KLEIN, en dat zelfs in meer dan een betekenis. Het is alsof er een soort 'we'll never grow up'-wolk hangt. Wat quasi ironisch is tegenover de oer-oude Middeleeuwse roots die zowat overal om aandacht schreeuwen in de stad, om van de katholieke nog maar te zwijgen.
Ze hebben er wel een mooie bibliotheek. Totaal anders dan de Boekentoren, maar het is er even heerlijk toeven.
De nieuwe rechtsvakken zijn super-boeiend! Als een spons zo ben ik, eentje die nog liever een veelvoud van zichzelf zou willen zijn om toch maar in één teug de hele emmer te legen. En daar draait het 'm in se natuurlijk om. Van keuze-spijt is dus geen sprake. Integendeel zelfs.
En mijn Gent-gevoel is zo'n beetje als mijn Genova-gevoel, 'over' gaat dat vast niet meer.
Tussen heel veel nieuwe indrukken en evenveel mooie en leuke en niet-eens-zo-oude herinneringen.
Tussen een nieuw, on-ontgonnen kader en eentje met betreden paden, die nog lang niet beu gewandeld waren.
Nieuwe herinneringen ontspinnen zich in het nieuwe maar ook in het oude kader.
Er zijn nieuwe, frisse vriendschappen en oude, heerlijk bekende, ombijthuistekomen versies. En nog een hoop tussencategorieën. Allemaal even belangrijk.
Het Gent-gemis is groot. 'Massa's groot!' Ermee vergeleken, lijkt Leuven zooooo ontzettend... KLEIN, en dat zelfs in meer dan een betekenis. Het is alsof er een soort 'we'll never grow up'-wolk hangt. Wat quasi ironisch is tegenover de oer-oude Middeleeuwse roots die zowat overal om aandacht schreeuwen in de stad, om van de katholieke nog maar te zwijgen.
Ze hebben er wel een mooie bibliotheek. Totaal anders dan de Boekentoren, maar het is er even heerlijk toeven.
De nieuwe rechtsvakken zijn super-boeiend! Als een spons zo ben ik, eentje die nog liever een veelvoud van zichzelf zou willen zijn om toch maar in één teug de hele emmer te legen. En daar draait het 'm in se natuurlijk om. Van keuze-spijt is dus geen sprake. Integendeel zelfs.
En mijn Gent-gevoel is zo'n beetje als mijn Genova-gevoel, 'over' gaat dat vast niet meer.
donderdag 24 juni 2010
Gents gequote
Ik denk dat wel meer breinen zich zo'n stafkaart zouden wensen. Ze mogen er het mijne alleszins eentje opsturen als ze ze ooit in productie brengen, lijkt me soms ontzettend handig.
zaterdag 19 juni 2010
Gefashioneerd @ KASK
Gisteren veel mooi, mooier en mooiste Mode gezien in het KASK in Gent. (foto's op de link)
Bij zo'n mooie gelegenheid horen mooie mensen, dat spreekt.
En zo waren R&M er ook bij, catwalkend! Een heerlijk weerzien!
Gefascinationeerd werd er gekeken naar de vele prachtige creaties,
maar misschien toch nog wel het meest naar de kindercollectie 'We live on Fascination' van een voormalige schoolvriendin van me. Kindjes als snoepjes dansten onze neuzen voorbij! Heeel erg creatief en heeel erg Magit Beckers was haar collectie, en zo hoort het ook.
Dat er nog vele mogen volgen!
(edit: de vrt maakte een filmpje!)
Bij zo'n mooie gelegenheid horen mooie mensen, dat spreekt.
En zo waren R&M er ook bij, catwalkend! Een heerlijk weerzien!
Gefascinationeerd werd er gekeken naar de vele prachtige creaties,
maar misschien toch nog wel het meest naar de kindercollectie 'We live on Fascination' van een voormalige schoolvriendin van me. Kindjes als snoepjes dansten onze neuzen voorbij! Heeel erg creatief en heeel erg Magit Beckers was haar collectie, en zo hoort het ook.
Dat er nog vele mogen volgen!
(edit: de vrt maakte een filmpje!)
donderdag 17 juni 2010
Waarom ze geen journalist wordt
'Zeker dat gij geen journalistiek wilt gaan bijdoen?, zei ze al lachend tegen mij, een heel erg goeie vriendin. Ze grapte dat na het lezen van mijn vragen die ik aan een kennis van ons beiden had doorgestuurd over de kwestie 'rechten na kunstwetenschappen', waar die kennis ervaring mee heeft. 'Zalig goeie vragen joh!', zo vond de vriendin. En dat het was alsof ze in HUMO 'cherchez la femme' las. Haha.
Mmmm. En dan bedenk ik naar aanleiding van haar uitspraken weer de redenen waarom ik niet ga doen wat zij suggereert. De belangrijkste moet wel de volgende zijn: Ik hou niet van mijn geschrijf in de vorm van 'prestaties' die ik moet leveren: papers, artikels, tegen deadlines! Want zo voelt dat altijd en zo moet dat, als 'journalist'. Aja.
Veel liever dan dat schrijf ik hierzo wat ge-blabla, zonder deadline of enige druk. Hier ben ik zowel het hoofd als de redacteur als de combinatie van beiden en wanneer ook geen enkele andere levende ziel zou lezen wat hier staat, zou ik er niet mee ophouden. Gewoonweg omdat ik het zo graag doe, gewoon, voor mijzelf. (De sporadische zwakke illusie van 'orde-vorming' in mijn chaos die dat geschrijf met zich meebrengt, neem ik erbij met open armen. En dat een deel van mijn geheugen een externe vorm krijgt, werkt verder ook nogal geruststellend.)
Een tijdje geleden dacht ik echter nog anders over wat die vriendin zei. Zag het mijzelf misschien en eventueel enzo nog doen: journalist worden, als ik groot was.
Met die gedachte ergens in het achterhoofd ben ik dan ook vorig jaar zo'n beetje beginnen meewerken aan Schamper, het studentenmagazine van de UGent. Eigenlijk was ik dat al veel langer van plan, maar mijn eerste bachelorjaren zaten zo overvol schoolwerk dat zo'n vrijwillige tijdsbesteding met deadlines er niet meer bij kon. Achteraf gezien was dat in mijn laatste bachelorjaar en ook dit jaar niet veel anders, maar goh ja, 'Tijd' is er om in tweehonderd te delen hé ;)
Wat ik vooral bij Schamper leerde was hoeveel dingen er bij het maken van zo'n magazine komen kijken, hoe belangrijk een goede coördinatie is, hoe belangrijk die deadlines zijn, en vooral hoe een full-time-journalisten-job mij toch niet zo gelukkig zou maken als ik ooit misschien nog gedacht had.
Waarvoor ze mij wel tot wanneer ik doodga mogen bellen, mailen of postduiven is om à la Linda Asselbergs, één van mijn grootste jouralistieke idolen (met groupieschap en al ja) iets column-achtigs te schrijven in Weekend Knack of 'elders'. Jongens, alléén 't ideeeee al! :D Of jaaaaa, zoals Tante Annie in Vacature Magazine! Daar komen dan eigenlijk ook wel deadlines bij kijken, maar da's toch nog heel anders. Maar haha, euhm, let's be realistic, geen simpele haar op mijn hoofd die zich in het schrijverschap goed genoeg waant om nog maar aan de knieën van die Dames te komen. - En ik ga ervan uit dat ze beiden min. 170cm zijn. - Dus Liefste Linda en Tante Annie, leef asjeblief for ever, zodat ik nog even lang van jullie columns mag smullen.
De trein naar Journalistenland ga ik laten rijden. Ik zal zwaaien!
Mmmm. En dan bedenk ik naar aanleiding van haar uitspraken weer de redenen waarom ik niet ga doen wat zij suggereert. De belangrijkste moet wel de volgende zijn: Ik hou niet van mijn geschrijf in de vorm van 'prestaties' die ik moet leveren: papers, artikels, tegen deadlines! Want zo voelt dat altijd en zo moet dat, als 'journalist'. Aja.
Veel liever dan dat schrijf ik hierzo wat ge-blabla, zonder deadline of enige druk. Hier ben ik zowel het hoofd als de redacteur als de combinatie van beiden en wanneer ook geen enkele andere levende ziel zou lezen wat hier staat, zou ik er niet mee ophouden. Gewoonweg omdat ik het zo graag doe, gewoon, voor mijzelf. (De sporadische zwakke illusie van 'orde-vorming' in mijn chaos die dat geschrijf met zich meebrengt, neem ik erbij met open armen. En dat een deel van mijn geheugen een externe vorm krijgt, werkt verder ook nogal geruststellend.)
Een tijdje geleden dacht ik echter nog anders over wat die vriendin zei. Zag het mijzelf misschien en eventueel enzo nog doen: journalist worden, als ik groot was.
Met die gedachte ergens in het achterhoofd ben ik dan ook vorig jaar zo'n beetje beginnen meewerken aan Schamper, het studentenmagazine van de UGent. Eigenlijk was ik dat al veel langer van plan, maar mijn eerste bachelorjaren zaten zo overvol schoolwerk dat zo'n vrijwillige tijdsbesteding met deadlines er niet meer bij kon. Achteraf gezien was dat in mijn laatste bachelorjaar en ook dit jaar niet veel anders, maar goh ja, 'Tijd' is er om in tweehonderd te delen hé ;)
Wat ik vooral bij Schamper leerde was hoeveel dingen er bij het maken van zo'n magazine komen kijken, hoe belangrijk een goede coördinatie is, hoe belangrijk die deadlines zijn, en vooral hoe een full-time-journalisten-job mij toch niet zo gelukkig zou maken als ik ooit misschien nog gedacht had.
Waarvoor ze mij wel tot wanneer ik doodga mogen bellen, mailen of postduiven is om à la Linda Asselbergs, één van mijn grootste jouralistieke idolen (met groupieschap en al ja) iets column-achtigs te schrijven in Weekend Knack of 'elders'. Jongens, alléén 't ideeeee al! :D Of jaaaaa, zoals Tante Annie in Vacature Magazine! Daar komen dan eigenlijk ook wel deadlines bij kijken, maar da's toch nog heel anders. Maar haha, euhm, let's be realistic, geen simpele haar op mijn hoofd die zich in het schrijverschap goed genoeg waant om nog maar aan de knieën van die Dames te komen. - En ik ga ervan uit dat ze beiden min. 170cm zijn. - Dus Liefste Linda en Tante Annie, leef asjeblief for ever, zodat ik nog even lang van jullie columns mag smullen.
De trein naar Journalistenland ga ik laten rijden. Ik zal zwaaien!
woensdag 9 juni 2010
Al-law me
'To law or not to law' - dat is al maanden een zeer belangrijke toekomstvraag voor ondertekende hier.
Sinds september 2009 werd er naar infodagen gegaan in binnen- en buitenland (Nederland), werden 'study fairs' vereerd met een bezoek, urenlang binnen-en buitenlandse curricula en vakkenpakketten bekeken, herbekeken, bestudéérd: Hoeveel studiepunten geven ze 'hier' aan Staats-/Persoons-/Gerechtelijk recht? Ah, da's één meer dan 'daar'. Welke seminarie-opties zijn er? En welke in UCL? En in FUNDP (Doet dat letterwoord u ook aan een of ander gevechtswapen denken 'or is it just me'?! Geen idee hoe ik erbij kom, de 'p' staat zelfs voor 'paix'! :)) En wat met de KUL? Lap, aan de VUB en de UA geven ze 'Boekhouden' en ik krijg al maagkrampen bij de gedachte alleen dat ik mij voor de volle 3 of 4 studiepunten dààrmee zou gaan bezighouden - per definitie is elk studiepunt voor zo'n vak er bij mij één te veel, m.a.w. mijden die handel! Two down!
En zo meteen in 't Frans beginnen in Wallonië of Brussel terwijl vele Nederlandstalige rechtencursussen al 'niet echt Nederlands zijn' (dixit Zij die Ervaring hebben) en er bovenop mijn Frans een laag stof én een laagje Italiaans ligt, is misschien toch ook niet het beste idee ooit.
En wat met Nederland? Mjaaaa, veel goeds gezien, zeker wel. Maar toch niet dat 'ja-dit-is-het'-gevoel.
Veel en veel en nog veel meer vragen en kwesties en vergelijkende studies werden gevoerd en volgden. Te veel om hier te vertellen.
Maar op een dag, ik weet al niet meer wanneer: Bleef er plots een sterre stille staan. En vond ik, ergens, goed verstopt een grondige reden voor één bepaalde keuze.
(Toegegeven, er blijven tot op heden nog een paar kleine vakjes onaangekruist op de checklist staan, maar daar komt asap verandering in.)
Na 4 jr Kunstwetenschappen in Gent, gaat ondergetekende nog 4 jr Rechten in Leuven aan haar sjaal breien. Zodat ze 't wat warm heeft in komende winters.
En dat ze op haar tanden zal mogen bijten, weet ze al.
Sinds september 2009 werd er naar infodagen gegaan in binnen- en buitenland (Nederland), werden 'study fairs' vereerd met een bezoek, urenlang binnen-en buitenlandse curricula en vakkenpakketten bekeken, herbekeken, bestudéérd: Hoeveel studiepunten geven ze 'hier' aan Staats-/Persoons-/Gerechtelijk recht? Ah, da's één meer dan 'daar'. Welke seminarie-opties zijn er? En welke in UCL? En in FUNDP (Doet dat letterwoord u ook aan een of ander gevechtswapen denken 'or is it just me'?! Geen idee hoe ik erbij kom, de 'p' staat zelfs voor 'paix'! :)) En wat met de KUL? Lap, aan de VUB en de UA geven ze 'Boekhouden' en ik krijg al maagkrampen bij de gedachte alleen dat ik mij voor de volle 3 of 4 studiepunten dààrmee zou gaan bezighouden - per definitie is elk studiepunt voor zo'n vak er bij mij één te veel, m.a.w. mijden die handel! Two down!
En zo meteen in 't Frans beginnen in Wallonië of Brussel terwijl vele Nederlandstalige rechtencursussen al 'niet echt Nederlands zijn' (dixit Zij die Ervaring hebben) en er bovenop mijn Frans een laag stof én een laagje Italiaans ligt, is misschien toch ook niet het beste idee ooit.
En wat met Nederland? Mjaaaa, veel goeds gezien, zeker wel. Maar toch niet dat 'ja-dit-is-het'-gevoel.
Veel en veel en nog veel meer vragen en kwesties en vergelijkende studies werden gevoerd en volgden. Te veel om hier te vertellen.
Maar op een dag, ik weet al niet meer wanneer: Bleef er plots een sterre stille staan. En vond ik, ergens, goed verstopt een grondige reden voor één bepaalde keuze.
(Toegegeven, er blijven tot op heden nog een paar kleine vakjes onaangekruist op de checklist staan, maar daar komt asap verandering in.)
Na 4 jr Kunstwetenschappen in Gent, gaat ondergetekende nog 4 jr Rechten in Leuven aan haar sjaal breien. Zodat ze 't wat warm heeft in komende winters.
En dat ze op haar tanden zal mogen bijten, weet ze al.
dinsdag 8 juni 2010
Afrit Gent - centrum
Ze
... mist de Gentse Boekentoren al nog voor hij uit haar zicht verdwenen is, net als de woeste wind aan zijn voeten.
... heeft nog altijd een massa Gentse legendarische café's en uitgaansgelegenheden op haar to-do-list staan en te weinig avonden en nachten om ze tijdig nog allemaal te bezoeken.
... ging nog altijd niet naar de Grootste Zomerse Gentse Feesten (schaam schaam schaam, maar in die periode is ze altijd op reis).
... zal geen vervanging vinden voor het roeien, de Genste watersportbaan, de Coupure en al het andere Gentse water waarin de stad narcistisch haar evenbeeld zoekt in de zon.
... mist nu al de vrienden en bekende gezichten die ze er achterlaat.
en treurt daarom :(
... mist de Gentse Boekentoren al nog voor hij uit haar zicht verdwenen is, net als de woeste wind aan zijn voeten.
... heeft nog altijd een massa Gentse legendarische café's en uitgaansgelegenheden op haar to-do-list staan en te weinig avonden en nachten om ze tijdig nog allemaal te bezoeken.
... ging nog altijd niet naar de Grootste Zomerse Gentse Feesten (schaam schaam schaam, maar in die periode is ze altijd op reis).
... zal geen vervanging vinden voor het roeien, de Genste watersportbaan, de Coupure en al het andere Gentse water waarin de stad narcistisch haar evenbeeld zoekt in de zon.
... mist nu al de vrienden en bekende gezichten die ze er achterlaat.
en treurt daarom :(
zondag 23 mei 2010
GeClausterd, achter haar bureau
Omdat er niet veel tijd is voor wat anders, ziehier een pakketje Claus om wat bij te soezen, te mijmeren of te dansen op een zonnige (jawel!) zondagmiddag - want dat zou ik allemaal wel net ietsje liever doen dan wat ik vandaag nog allemaal moet doen (T-sis-stressss aargh!)
Zijn woorden drukken tegelijk ook soms een fractie van het gevoel uit tegenover mijn eigen geproduceerde woorden, m.n. iets in de zin van: "Ga nu, verzen, op jullie lichte voeten" ;)
Het originele clipje dat ik eigenlijk hier wou zetten, maar wat niet lukte, is trouwens in Gent gedraaid en zit vol herkenning! Mooi!
Zijn woorden drukken tegelijk ook soms een fractie van het gevoel uit tegenover mijn eigen geproduceerde woorden, m.n. iets in de zin van: "Ga nu, verzen, op jullie lichte voeten" ;)
Het originele clipje dat ik eigenlijk hier wou zetten, maar wat niet lukte, is trouwens in Gent gedraaid en zit vol herkenning! Mooi!
ENVOIMy verses stand gawping a bit.
I never get used to this. They’ve lived here
long enough.
Enough. I send them out of the house, I don’t want to wait
until their toes are cold.
Unhampered by their unclear clamour
I want to hear the humming of the sun
or that of my heart, that treacherous sponge that hardens.
My verses don’t screw classically,
they babble commonly and bluster far too nobly.
In winter their lips leap.
in spring they lie flat at the first warmth,
they ruin my summer
and in autumn they smell of women.
Enough. For another twelve lines on this sheet
I’ll hold my hand over their head
and then they’ll get a boot up the arse.
Go and pester elsewhere, one-cent rhymes
tremble elsewhere before twelve readers
and a snoring reviewer.
Go now, verses, on your light feet,
you have not trodden hard on the old earth
where the graves laugh when they see their guests,
the one corpse stacked on top of the other.
Go now and stagger to her
whom I do not know.ENVOIMijn verzen staan nog wat te gapen.
Ik word dit nooit gewoon. Zij hebben hier lang
genoeg gewoond.
Genoeg. Ik stuur ze ’t huis uit. ik wil niet wachten
tot hun tenen koud zijn.
Ongehinderd door hun onhelder misbaar
wil ik het gegons van de zon horen
of dat van mijn hart, die verraderlijke spons die verhardt.
Mijn verzen neuken niet klassiek,
zij brabbelen ordinair of brallen al te nobel.
In de winter springen hun lippen,
in de lente liggen zij plat bij de eerste warmte,
zij verzieken mijn zomer
en in de herfst ruiken zij naar vrouwen.
Genoeg. Nog twaalf regels lang op dit blad
hou ik ze de hand boven het hoofd
en dan krijgen zij een schop in hun gat.
Ga elders drammen, rijmen van een cent,
elders beven voor twaalf lezers
en een snurkende recensent.
Ga nu, verzen, op jullie lichte voeten,
jullie hebben niet hard getrapt op de oude aarde
waar de graven lachen als zij hun gasten zien,
het ene lijk gestapeld op het andere.
Ga nu en wankel naar haar
die ik niet ken.
© 1985, Hugo Claus
From: Gedichten
Publisher: De Bezige Bij, Amsterdam, 2004
donderdag 29 april 2010
Over toestanden en katerwaarheden
Huidige toestand van de blogster in dit veld?
Die heeft ergens anders Veel en Grote Andere Belangrijke Woorden te produceren dezer dagen en nog heel heel heel wat volgenden. T-sis heet haar nieuwe liefde, maar de relatie is er eentje met opvliegers en opflakkeringen, met aantrekken en afstoten. Spannend, dat wel. En interessant, dat ook. Gelukkig.
Maar dus: niet getreurd en geen gegrien over de magere blogproductiviteit, hou uzelf maar even luchtig bezig, geniet van de zomerachtige zon - daar dient ze tenslotte voor en 'dat is trouwens veel beter voor uw ogen dan al dat gestaar naar uw computerscherm' - en kom dan later of wanneer het u past maar eens terug. U zal zien, de bus wacht hier.
Nog een heerlijk quoteje voor het slapengaan:
Die heeft ergens anders Veel en Grote Andere Belangrijke Woorden te produceren dezer dagen en nog heel heel heel wat volgenden. T-sis heet haar nieuwe liefde, maar de relatie is er eentje met opvliegers en opflakkeringen, met aantrekken en afstoten. Spannend, dat wel. En interessant, dat ook. Gelukkig.
Maar dus: niet getreurd en geen gegrien over de magere blogproductiviteit, hou uzelf maar even luchtig bezig, geniet van de zomerachtige zon - daar dient ze tenslotte voor en 'dat is trouwens veel beter voor uw ogen dan al dat gestaar naar uw computerscherm' - en kom dan later of wanneer het u past maar eens terug. U zal zien, de bus wacht hier.
Nog een heerlijk quoteje voor het slapengaan:
The Cheshire Cat to Alice in Wonderland: "If you don't know where to go - it doesn't matter which way you take."
(Lewis Carol)
maandag 5 april 2010
Tripping Rules, even more with Eras-birdies besides you...
Ze kwam.
Zeven dagen lang.
7x24u Erasmusspannendtripgevoel afwisselend in eigen land en LondenCity, waar ze in een vorige fase van haar jonge leven een jaar woonde.
Ze = Rut, mijn levende Spaanse herinnering aan Genovese gezellige erasmustijden vorig jaar in ons appartement en elders.
In elke minuut propten we weer 3u (energie) zoals nodig bleek in erasmusiaal tijdperk. Verleden herinneringen lichtten weer op, nieuwe werden gebotteld. Heerlijk overweldigend en geen tijd, woorden of gedachten over om te stil te staan, te denken, te stressen aan en over thesissen e.a.
Zon, regen, wind en nieuwe en belangrijkere zaken (als welkemetrohaltenemenwe?), zichten, mensen en ervaringen vulden onze minuten, uren en dagen. Za-ha-lig. En Nodig, dat ook.
Veel werd ontdekt of herontdekt. ('Toeristen' in eigen dorp, stad en land gebeurt dan ook doordeweeks veel te weinig.)
En 't was spannend en tof en veel en so how I like it. :)
Zeven dagen lang.
7x24u Erasmusspannendtripgevoel afwisselend in eigen land en LondenCity, waar ze in een vorige fase van haar jonge leven een jaar woonde.
Ze = Rut, mijn levende Spaanse herinnering aan Genovese gezellige erasmustijden vorig jaar in ons appartement en elders.
In elke minuut propten we weer 3u (energie) zoals nodig bleek in erasmusiaal tijdperk. Verleden herinneringen lichtten weer op, nieuwe werden gebotteld. Heerlijk overweldigend en geen tijd, woorden of gedachten over om te stil te staan, te denken, te stressen aan en over thesissen e.a.
Zon, regen, wind en nieuwe en belangrijkere zaken (als welkemetrohaltenemenwe?), zichten, mensen en ervaringen vulden onze minuten, uren en dagen. Za-ha-lig. En Nodig, dat ook.
Veel werd ontdekt of herontdekt. ('Toeristen' in eigen dorp, stad en land gebeurt dan ook doordeweeks veel te weinig.)
En 't was spannend en tof en veel en so how I like it. :)
vrijdag 19 maart 2010
An old friend?
Haast herkende ik haar niet meer vandaag: De Warmte in de lucht!
Sjaals en winddichte jassen bleken plots te gek om te dragen! Eindelijk!
Sjaals en winddichte jassen bleken plots te gek om te dragen! Eindelijk!
dinsdag 9 maart 2010
Gents Ge-Zen
Een pechwolk vol gecrashte computers, woeste kotbazen om niets, platte fietsbanden, administratief gezever en veel 'gesnotvalling' deden mij belanden op een bankje aan het Gentse water tegenover het avondlijk verlichte justitiepaleis. Rust wou ik even en zitten op een bank tussen al het gehol en gedol heen van de voorbije dagen.
De avond ervoor las ik ergens dat wanneer je je volgens de zen-ideeën bewust wordt van het 'Nu', en vervolgens elk 'nu'-momentje apart beschouwt en tracht geluk te vinden in elk van die momentjes, geluk eenvoudigweg veel bereikbaarder is. Zo logisch dat het bijna simpel klinkt, moet ik toegeven. Ik zat zwijgend op dat bankje en stemde ermee in. Ondanks 'de barre tijden'.
De nu-nu-nu-momentjes waarvan ik mij op dat moment bewust werd waren 'gelukkig' en ik relativeerde de pechwolk. Ik keek hoe tram, auto's en mensen aan mij voorbij reden en wandelden, hoe links de Gentse Big-Ben-klok het uur aangaf en hoe appartementen oplichtten in het water. Mooie appartementen, met kunst op de balkons. Even konden thesis en toekomst mij niets schelen, dat deden ze immers al op alle àndere nu-momenten in de 24 uren van een dag, dus dat mocht, daar, toen, op die enkele kleine momentjes.
De avond ervoor las ik ergens dat wanneer je je volgens de zen-ideeën bewust wordt van het 'Nu', en vervolgens elk 'nu'-momentje apart beschouwt en tracht geluk te vinden in elk van die momentjes, geluk eenvoudigweg veel bereikbaarder is. Zo logisch dat het bijna simpel klinkt, moet ik toegeven. Ik zat zwijgend op dat bankje en stemde ermee in. Ondanks 'de barre tijden'.
De nu-nu-nu-momentjes waarvan ik mij op dat moment bewust werd waren 'gelukkig' en ik relativeerde de pechwolk. Ik keek hoe tram, auto's en mensen aan mij voorbij reden en wandelden, hoe links de Gentse Big-Ben-klok het uur aangaf en hoe appartementen oplichtten in het water. Mooie appartementen, met kunst op de balkons. Even konden thesis en toekomst mij niets schelen, dat deden ze immers al op alle àndere nu-momenten in de 24 uren van een dag, dus dat mocht, daar, toen, op die enkele kleine momentjes.
dinsdag 16 februari 2010
Over Plannen of niet
Ik heb een liefde voor mannen met plannen. Jawel. Of beter: voor mensen (m/v) met plannen. Dat wist u misschien al, want dat bleek hier nl. al in het verleden. Nog meer hou ik van mensen die deze plannen, hoe ambitieus en groots, zot, maf of gestoord ze ook mogen klinken, tot uitvoering brengen. Die mensen zijn meestal en helaas nog net iets zeldzamer dan de pure sang plannenmakers...
En er lopen bij momenten bitter weinig van dat soort Plan-Uitvoerende mensen rond in mijn omgeving, vind ik met spijt. Of helaas, ik zie ze te weinig. Of erger, ze onthullen mij hun plannen niet. Pas op, liefste P-U-vrienden die mij de Plannen wél onthullen, ik heb het niet over jullie! Maar méér is in dit geval gewoonweg altijd beter. Dat werkt nl. stimulerend voor de algehele Plan-liefde, en zo ook voor de eigen embryonale plannetjes.
Een van de beste plannen die ik de laaste tijd hoorde was wel dat van de Eddy's: Al Rover-rijdend van Gent naar Kaapstad.
Eén woord: FantAstIsch³!!!!(*enthusiasm all over the place*)
Wat heb ik ondertussen al gewenst ook tot de 'EinDigenDopY-soort' te horen. Vooral tijdens mijn massa ziektedagen van het voorbije semester wanneer in Bed zowat de enige aanvaardbare plek voor mijn gestel was bijvoorbeeld. Of op regendagen, koud, guur en glibberig. Op de ijzige en gure winterdagen die ons maar blijven pesten.
Heel vaak al wenste ik mijzelf dan ergens zwervend, grensverleggend op het Afrikaanse continent...
Dat het op de Eddy-trip natuurlijk niet AL pijs en vree moet zijn en al geweest zijn, geloof ik best. Maar 'ongeplande' tegenslagen maken nu eenmaal deel uit van elk plan, zo luidt de regel.
Het belangrijkste is dat de Eddy's een droom, een plan, een doel, een middel en een mood hadden en hebbben. En Hell Yeah, er vervolgens kei hard voor (zijn ge-)gaan . Volg ze, de mannen of deze filosofie, online of in je eigen grijsgrauwe saaie leventje. En doe de groeten van mij aan de Horizon.
.jpg)
(Pic. by M. Scherre)
En er lopen bij momenten bitter weinig van dat soort Plan-Uitvoerende mensen rond in mijn omgeving, vind ik met spijt. Of helaas, ik zie ze te weinig. Of erger, ze onthullen mij hun plannen niet. Pas op, liefste P-U-vrienden die mij de Plannen wél onthullen, ik heb het niet over jullie! Maar méér is in dit geval gewoonweg altijd beter. Dat werkt nl. stimulerend voor de algehele Plan-liefde, en zo ook voor de eigen embryonale plannetjes.
Een van de beste plannen die ik de laaste tijd hoorde was wel dat van de Eddy's: Al Rover-rijdend van Gent naar Kaapstad.
Eén woord: FantAstIsch³!!!!(*enthusiasm all over the place*)
Wat heb ik ondertussen al gewenst ook tot de 'EinDigenDopY-soort' te horen. Vooral tijdens mijn massa ziektedagen van het voorbije semester wanneer in Bed zowat de enige aanvaardbare plek voor mijn gestel was bijvoorbeeld. Of op regendagen, koud, guur en glibberig. Op de ijzige en gure winterdagen die ons maar blijven pesten.
Heel vaak al wenste ik mijzelf dan ergens zwervend, grensverleggend op het Afrikaanse continent...
Dat het op de Eddy-trip natuurlijk niet AL pijs en vree moet zijn en al geweest zijn, geloof ik best. Maar 'ongeplande' tegenslagen maken nu eenmaal deel uit van elk plan, zo luidt de regel.
Het belangrijkste is dat de Eddy's een droom, een plan, een doel, een middel en een mood hadden en hebbben. En Hell Yeah, er vervolgens kei hard voor (zijn ge-)gaan . Volg ze, de mannen of deze filosofie, online of in je eigen grijsgrauwe saaie leventje. En doe de groeten van mij aan de Horizon.
.jpg)
(Pic. by M. Scherre)
zaterdag 6 februari 2010
Over die keer dat ze naast Bent VL zat in de trein
Enige tijd geleden nu al, maar hier nog niet geregistreerd: een plotse, heel toevallige Ontmoeting met zijne Here Bijna-Slimste-Mens, Bent van Looy.
In de trein was dat, want helaas woon ik niet zoals hij in Parijs en om hem regelmatig in Gent tegen het lijf te lopen ben ik net wat te laat geboren.
Het ging zo.
In haast verkleumde en volledig verdoofde post-examen toestand stond ik op de meest mistige dinsdag van de maand januari (de 19de om precies te zijn) op het perron van Antwerpen Berchem.
Het gebeurt wel vaker dat ik in Gent de trein neem richting de stad van A om dan daar via een overstap in mijn thuisrichting te treinen.
En zo ook nu, na mijn examen van Prof. Vos.
Ik was moe door te weinig uren slaap voorafgaand aan het examen, dat ook nog eens heel erg vroeg op de dag gepland was. Maar ik was al bij al nogal tevreden en hoopte nu gewoon na een rustige treinrit snel thuis te zijn.
En dan, heel Typisch: op een moment waarop je het het allerminst verwacht en nog minder dan dat erop voorbereid bent, stap je rustig en nietsvermoedend de dubbeldekwagon binnen (zo-eentje met vanonder twee lange banken, eigenlijk voor vaak gebruikt voor fietsen enzo) en struikel je van verrassing haast de trap af (gelukkig niet écht) en over de voeten van: De Drummende en Zingende Mr. Bijna-Slimste-Mens, wonend in Parijs.
Ja. Zo gaat dat.
En nee, natuurlijk wist ik niet waar ik het had. Hoe zou je zelf? Voorgenoemde die zich normaliter bevindt op een totaal onbereikbare stoel op tv (meestal de gele eerste van rechts), in de Lichtstad of elders in de wereld, zat nu op nog geen meter van ondergetekende. Heel gewoon te wezen, niet in eerste klasse, de Humo lezend (waarin nota bene zijn lief werd geïnterviewd), in de trein, richting Brussel.
In no time had ik zowat alle belanghebbenden die door mijn vermoeide hoofd schoten verwittigd van Dhr. Bent VL's aanwezigheid in mijn eigenste treinwagon. (Sorry aan degenen die ik toen ben vergeten, vermoedelijk zijn jullie ondertussen hierover al wel ingelicht.) Want inderdaad, zo belangrijk was dat feitje wel ;-)
En dus zat ik daar.
In de trein, smssend en glimlachtend of soms haast proestend bij wat ik van sommigen teruggestuurd kreeg.
Zijn allergrootste fan, mijn kleine zus, één en al groupie, kon ik helaas (of beter gelukkig!) niet bereiken gezien dat kind meestal buiten de nabijheid van haar gsm leeft (don't ask).
En ik heb Bent VL niet aangesproken, nee. Dat is, geef ik toe, misschien eerder a-typisch voor ondergetekende, maar ik had post-examen-Mist in mijn hoofd hé zeg!
Eventjes heb ik weliswaar nog geprobeerd een mogelijk aanspreekpunt te bedenken, maar al snel gaf ik het op. After all, zo bedacht ik, zou ik wss in zijn plaatst, terwijl ik rustig treinend aan het lezen was, liefst op dit moment óók niet voor de triljoenste keer willen worden aangesproken over mijn jaja, deelname aan een leuke tv-quiz enzo. En wss nog veel minder door mensen met die geen echte boodschap voor mij zouden hebben, maar gewoon voor de 'kick' of zoiets wat stemgeluid uitgewisseld willen hebben. Nee, zo-iemand ben ik niet, Bent. Dus ik heb je laten lezen.
[Noot: Indien ik toen al de Humo had gehaald, had ik hem natuurlijk bijvoorbeeld kunnen complimenteren met zijn lief ('t is echt een mooie en ze ziet er ook heel hip en cool uit) maar helaas had ik toen nog niet naar Zwielpaards raad geluisterd om de Humo te halen. Ik had in dat geval trouwens ook mijn trein gemist en dit voorval niet eens kunnen vertellen.]
En zo zei ik dus niets, zette geen achtervolging in zoals per sms gesuggereerd werd, en vroeg geen handtekening.
Ik verdenk mijzelf ervan vooral ook de surrealiteit van het moment niet te hebben willen doorbreken. Want dat was de situatie wel enigszins: surreëel.
Overal leek nl. mist te hangen: constant en monotoon raasde de trein door een Chernobyl-achtig landschap vol laaghangende mist en met beperkte zichtbaarheid en dikke post-examen-mist doemde in mijn hoofd.
Verderop zat een vrouw die haar lunch at uit een brooddoos die ik herkende maar al zeker tien jaar niet meer in mijn handen had gehad. Ik wist niet dat ze die dozen nog maakten. Het was zo-eentje met een doorschijnende onderkant en een fluo-gele beer als deksel. Een decennium eerder had ik dezelfde soort doos gehad met nota bene een gele trein erop, bedacht ik en lachte bij de bestofte refter-beelden uit de lagere school die in mijn hoofd simultaan opdoken. Ik vroeg me af waar mijn brooddoos van toen zich (thuis?) ergens zouden bevinden.
Op dezelfde bank, aan mijn andere kant zat een jongeman te lezen, poëzie leek het me. Hij deed z'n jas of muts niet uit of af en moest het warm hebben, zo ingeduffeld.
Schuin over me zat een andere jongeman zich zichtbaar te vervelen nadat hij het gescheurde Metrokrantje al minstens drie keer uit had gelezen. Om de zoveel tijd deed hij hetzelfde als ik en haalde uit zijn broekzak z'n gsm om een berichtje te sturen. Zou ook hij misschien net een examen gedaan hebben, vroeg ik me af. Hij deed me wat denken aan een leerkracht die ooit in mijn middelbare school rondliep.
Verder zat er tegenover de Bent-heid nog een oude man, verdiept in z'n magazines.
Bent's horloge tikte luid.
"!!!!Je hebt toch wel gevraagd of hij z'n verloren notaboekje al terug heeft??!!!!", "of toch op z'n minst een handtekening??!!". Ik schudde van nee als antwoord op mijn zus haar gekir. Zware teleurstelling was haar deel.
[Noot: Beste Bent, Mocht je dit ooit lezen: Mijn kleine zus vraagt zich af of je je verloren notaboekje met song-ideeën al teruggevonden hebt. Hartelijk bedankt alvast, voor veel meer dan dat. Groeten]
In de trein was dat, want helaas woon ik niet zoals hij in Parijs en om hem regelmatig in Gent tegen het lijf te lopen ben ik net wat te laat geboren.
Het ging zo.
In haast verkleumde en volledig verdoofde post-examen toestand stond ik op de meest mistige dinsdag van de maand januari (de 19de om precies te zijn) op het perron van Antwerpen Berchem.
Het gebeurt wel vaker dat ik in Gent de trein neem richting de stad van A om dan daar via een overstap in mijn thuisrichting te treinen.
En zo ook nu, na mijn examen van Prof. Vos.
Ik was moe door te weinig uren slaap voorafgaand aan het examen, dat ook nog eens heel erg vroeg op de dag gepland was. Maar ik was al bij al nogal tevreden en hoopte nu gewoon na een rustige treinrit snel thuis te zijn.
En dan, heel Typisch: op een moment waarop je het het allerminst verwacht en nog minder dan dat erop voorbereid bent, stap je rustig en nietsvermoedend de dubbeldekwagon binnen (zo-eentje met vanonder twee lange banken, eigenlijk voor vaak gebruikt voor fietsen enzo) en struikel je van verrassing haast de trap af (gelukkig niet écht) en over de voeten van: De Drummende en Zingende Mr. Bijna-Slimste-Mens, wonend in Parijs.
Ja. Zo gaat dat.
En nee, natuurlijk wist ik niet waar ik het had. Hoe zou je zelf? Voorgenoemde die zich normaliter bevindt op een totaal onbereikbare stoel op tv (meestal de gele eerste van rechts), in de Lichtstad of elders in de wereld, zat nu op nog geen meter van ondergetekende. Heel gewoon te wezen, niet in eerste klasse, de Humo lezend (waarin nota bene zijn lief werd geïnterviewd), in de trein, richting Brussel.
In no time had ik zowat alle belanghebbenden die door mijn vermoeide hoofd schoten verwittigd van Dhr. Bent VL's aanwezigheid in mijn eigenste treinwagon. (Sorry aan degenen die ik toen ben vergeten, vermoedelijk zijn jullie ondertussen hierover al wel ingelicht.) Want inderdaad, zo belangrijk was dat feitje wel ;-)
En dus zat ik daar.
In de trein, smssend en glimlachtend of soms haast proestend bij wat ik van sommigen teruggestuurd kreeg.
Zijn allergrootste fan, mijn kleine zus, één en al groupie, kon ik helaas (of beter gelukkig!) niet bereiken gezien dat kind meestal buiten de nabijheid van haar gsm leeft (don't ask).
En ik heb Bent VL niet aangesproken, nee. Dat is, geef ik toe, misschien eerder a-typisch voor ondergetekende, maar ik had post-examen-Mist in mijn hoofd hé zeg!
Eventjes heb ik weliswaar nog geprobeerd een mogelijk aanspreekpunt te bedenken, maar al snel gaf ik het op. After all, zo bedacht ik, zou ik wss in zijn plaatst, terwijl ik rustig treinend aan het lezen was, liefst op dit moment óók niet voor de triljoenste keer willen worden aangesproken over mijn jaja, deelname aan een leuke tv-quiz enzo. En wss nog veel minder door mensen met die geen echte boodschap voor mij zouden hebben, maar gewoon voor de 'kick' of zoiets wat stemgeluid uitgewisseld willen hebben. Nee, zo-iemand ben ik niet, Bent. Dus ik heb je laten lezen.
[Noot: Indien ik toen al de Humo had gehaald, had ik hem natuurlijk bijvoorbeeld kunnen complimenteren met zijn lief ('t is echt een mooie en ze ziet er ook heel hip en cool uit) maar helaas had ik toen nog niet naar Zwielpaards raad geluisterd om de Humo te halen. Ik had in dat geval trouwens ook mijn trein gemist en dit voorval niet eens kunnen vertellen.]
En zo zei ik dus niets, zette geen achtervolging in zoals per sms gesuggereerd werd, en vroeg geen handtekening.
Ik verdenk mijzelf ervan vooral ook de surrealiteit van het moment niet te hebben willen doorbreken. Want dat was de situatie wel enigszins: surreëel.
Overal leek nl. mist te hangen: constant en monotoon raasde de trein door een Chernobyl-achtig landschap vol laaghangende mist en met beperkte zichtbaarheid en dikke post-examen-mist doemde in mijn hoofd.
Verderop zat een vrouw die haar lunch at uit een brooddoos die ik herkende maar al zeker tien jaar niet meer in mijn handen had gehad. Ik wist niet dat ze die dozen nog maakten. Het was zo-eentje met een doorschijnende onderkant en een fluo-gele beer als deksel. Een decennium eerder had ik dezelfde soort doos gehad met nota bene een gele trein erop, bedacht ik en lachte bij de bestofte refter-beelden uit de lagere school die in mijn hoofd simultaan opdoken. Ik vroeg me af waar mijn brooddoos van toen zich (thuis?) ergens zouden bevinden.
Op dezelfde bank, aan mijn andere kant zat een jongeman te lezen, poëzie leek het me. Hij deed z'n jas of muts niet uit of af en moest het warm hebben, zo ingeduffeld.
Schuin over me zat een andere jongeman zich zichtbaar te vervelen nadat hij het gescheurde Metrokrantje al minstens drie keer uit had gelezen. Om de zoveel tijd deed hij hetzelfde als ik en haalde uit zijn broekzak z'n gsm om een berichtje te sturen. Zou ook hij misschien net een examen gedaan hebben, vroeg ik me af. Hij deed me wat denken aan een leerkracht die ooit in mijn middelbare school rondliep.
Verder zat er tegenover de Bent-heid nog een oude man, verdiept in z'n magazines.
Bent's horloge tikte luid.
"!!!!Je hebt toch wel gevraagd of hij z'n verloren notaboekje al terug heeft??!!!!", "of toch op z'n minst een handtekening??!!". Ik schudde van nee als antwoord op mijn zus haar gekir. Zware teleurstelling was haar deel.
[Noot: Beste Bent, Mocht je dit ooit lezen: Mijn kleine zus vraagt zich af of je je verloren notaboekje met song-ideeën al teruggevonden hebt. Hartelijk bedankt alvast, voor veel meer dan dat. Groeten]
donderdag 28 januari 2010
Stilstaan. Op het raam.
Het is niet hetzelfde bovenstaande beeld dat ik zie vanop tram 21/22 wanneer deze over de Martelarenlaan heen en weer glijdt richting kot, maar het is wel hetzelfde gedicht. De titel was leesbaar en zo kon ik het gedicht gemakkelijk vinden.
Stilstaan
Vanmorgen horloge gepakt:
staat stil. Kapot.
Niks meer aan te doen.
Op het balkon gezeten.
Broodje kaas gegeten.
Poes gestreeld.
Geraniums water geven.
Radio aangezet. Gewenst
dat niet alleen mijn horloge
maar ook deze dag
stil zou blijven staan.
Gil vander Heyden
(Het was niet voor niets Gedichtendag vandaag! :-))
Aan degenen die die tram ook wel eens nemen: het is het huis tegenover de Delaize-inrit.
PS. Oja, en de heuse kwellingenreeks is bijna ten einde, ook voor mij, eindelijk zo. Om het met mijn Prof. Moderne Kunst op het mondelinge examen van vandaag te zeggen: "Nog twee nachtjes slapen dus - dat zeiden ze zo als wij klein waren" :-)
donderdag 14 januari 2010
.jpg)
donderdag 17 december 2009
Twee minuten Spider/SuperMan - of die keer met de Ingeduffelde
Een doffe PLOF achter mijn rug deed mijn gedachten en mijn ledematen minstens 50 cm de lucht in springen.
De gedachten zweefden duidelijk op uitgeademde wolkjes ver boven de ledematen die liepen door de winterse Gentse Plateaustraat.
"Wat deed jij me schrikken" zei ik tegen de warm Ingeduffelde PLOF-veroorzaker.
"Ik meende dat Spider/SuperMan achter mijn rug uit de lucht kwam gevallen".
(En dat meen ik. Het is me een ráádsel hoe die jongeman plots achter mijn rug opdook. Ik moet er dringend Harry Potter op naslaan.)
De Ingeduffelde lachte en wandelde net als ik verder de Plateaustraat naar beneden.
Of ik een tram moest halen, vroeg hij, want er was net een voorbij gereden.
Gelukkig voor mij was dat deze keer niet het geval. "Niets zo hatelijk als op een verdomde haar na een tram missen", zei ik. Hij beaamde en vertelde over die keer wanneer hij op 10 meter van de tram hem toch miste.
(Inderdaad. Het leek alsof de Ingeduffelde Plof-veroorzaker mij elke dag trof in de Plateaustraat en we zonder verbazen of blozen even weer wat weetjes uitwisselden.)
"Lekker weertje hé", ging hij door. Het was nu mijn beurt om te beamen en ik vertelde hoe ik enkele dagen eerder in hetzelfde weer zo heerlijk gaan lopen was aan de Watersportbaan.
(Er kwam ondertussen een toevallige (?!) loper voorbij als was het helemaal een 2 minuten durende Hollywoodiaanse filmscene waarin nog slechts muziek en een voiceover ontbraken)
De Ingeduffelde verkoos de lente en de zomer om te gaan lopen, wegens het gebrek aan zuurstof in de huidige winterse lucht. Ik sprak hem tegen en verwees naar de wind aan de Watersportbaan.
Ondertussen waren we bijna beneden aan het einde - of het begin, zo u wil - van de Plateaustraat en zo ook van onze letterlijke samenloop.
"Ik steek over naar de Coupure, naar mijn kot" zei ik. Hij bracht een bezoek aan de Kerstmarkt.
Aan fietsenmaker Plum zei ik "Daag, Super/Spiderman" en antwoordde de Ingeduffelde lachtend "Tot later", alsof hij al jaren naam en nummer van mij kent.
(wordt alleen bij uiterst hoge graad van toevalligheid en ingeduffeldheid of exacte herhaling van de feiten vervolgd)
De gedachten zweefden duidelijk op uitgeademde wolkjes ver boven de ledematen die liepen door de winterse Gentse Plateaustraat.
"Wat deed jij me schrikken" zei ik tegen de warm Ingeduffelde PLOF-veroorzaker.
"Ik meende dat Spider/SuperMan achter mijn rug uit de lucht kwam gevallen".
(En dat meen ik. Het is me een ráádsel hoe die jongeman plots achter mijn rug opdook. Ik moet er dringend Harry Potter op naslaan.)
De Ingeduffelde lachte en wandelde net als ik verder de Plateaustraat naar beneden.
Of ik een tram moest halen, vroeg hij, want er was net een voorbij gereden.
Gelukkig voor mij was dat deze keer niet het geval. "Niets zo hatelijk als op een verdomde haar na een tram missen", zei ik. Hij beaamde en vertelde over die keer wanneer hij op 10 meter van de tram hem toch miste.
(Inderdaad. Het leek alsof de Ingeduffelde Plof-veroorzaker mij elke dag trof in de Plateaustraat en we zonder verbazen of blozen even weer wat weetjes uitwisselden.)
"Lekker weertje hé", ging hij door. Het was nu mijn beurt om te beamen en ik vertelde hoe ik enkele dagen eerder in hetzelfde weer zo heerlijk gaan lopen was aan de Watersportbaan.
(Er kwam ondertussen een toevallige (?!) loper voorbij als was het helemaal een 2 minuten durende Hollywoodiaanse filmscene waarin nog slechts muziek en een voiceover ontbraken)
De Ingeduffelde verkoos de lente en de zomer om te gaan lopen, wegens het gebrek aan zuurstof in de huidige winterse lucht. Ik sprak hem tegen en verwees naar de wind aan de Watersportbaan.
Ondertussen waren we bijna beneden aan het einde - of het begin, zo u wil - van de Plateaustraat en zo ook van onze letterlijke samenloop.
"Ik steek over naar de Coupure, naar mijn kot" zei ik. Hij bracht een bezoek aan de Kerstmarkt.
Aan fietsenmaker Plum zei ik "Daag, Super/Spiderman" en antwoordde de Ingeduffelde lachtend "Tot later", alsof hij al jaren naam en nummer van mij kent.
(wordt alleen bij uiterst hoge graad van toevalligheid en ingeduffeldheid of exacte herhaling van de feiten vervolgd)
zaterdag 3 oktober 2009
Een HEDJ
Ik zag een Heel Erg Droeve Jongen in Gent.
Ik stond op, deed de voordeur open en zag
een Heel Erg Droeve Jongen
lopen door mijn straat.
Een nieuwe dag droef ingezet
of misschien een lang sluimerende droefnis
vroeg tot escalatie overgegaan.
Ik werd er zelf zowaar wat droevig van,
van die jongen in mijn straat.
Overwoog tot troosten over te gaan,
maar deed het niet.
Hij liep de straat uit
ik fietste Gent en de dag in
denkend aan oplossingen voor Droefnis.
Veel vrolijke kleuren en vroege mensen fietsten me tegemoet.
Hard, dacht ik nog, zo'n wereld die je niet begrijpt.
Ik stond op, deed de voordeur open en zag
een Heel Erg Droeve Jongen
lopen door mijn straat.
Een nieuwe dag droef ingezet
of misschien een lang sluimerende droefnis
vroeg tot escalatie overgegaan.
Ik werd er zelf zowaar wat droevig van,
van die jongen in mijn straat.
Overwoog tot troosten over te gaan,
maar deed het niet.
Hij liep de straat uit
ik fietste Gent en de dag in
denkend aan oplossingen voor Droefnis.
Veel vrolijke kleuren en vroege mensen fietsten me tegemoet.
Hard, dacht ik nog, zo'n wereld die je niet begrijpt.
donderdag 25 juni 2009
Botellón n° 1
Helaas wegens aanhoudende bloktoestand die schijnbaar zonder einde is, met onuitdrukbare pijn in het hart vanavond afwezig moeten tekenen op de eerste Botellón in Gent. Gelukkig vond God op de 9de dag Het VideoKanaal uit om overal ter wereld de thuisblijvers virtueel toch wat sfeer mee te geven. Dankuwel!
Dat bij zo'n Belgische versie van het Spaanse origineel niet iederéén even hippie-gez(w)ind door het leven ging gaan was euh ja, wel een béétje te verwachten zeker? Maar hé, op naar de volgende, jongens! Met mij erbij!
Dat bij zo'n Belgische versie van het Spaanse origineel niet iederéén even hippie-gez(w)ind door het leven ging gaan was euh ja, wel een béétje te verwachten zeker? Maar hé, op naar de volgende, jongens! Met mij erbij!
donderdag 21 mei 2009
Sarah @ Thomas
Nog nét niet vergeten was ik het: Onderstaand berichtje stond hier namelijk nog altijd niet, terwijl het reeds op 21 december van vorig jaar virtueel leven werd ingeblazen. En eigenlijk niet door mij, maar wel door iemand anders aan wie het in zekere zin niet echt geschreven was, maar die de boodschap wel ging verstaan. Internet is magie en spanning, waarmee ik graag speel...*grijns*
Onderstaande brief is een antwoord op deze geschreven door voorgaande Iemand Anders, ofte een andere Gentse ErasMus. Toen ik zijn brief las op een of andere Genovese nacht vol snél en illegaal internet waar dan duchtig van geprocrastiprofiteerd werd, was het alsof ik alles las en neergeschreven zag waarmee ik al enige tijd rondliep maar niet in woorden uitgedrukt dacht te kunnen zien.
Imaginaire blikseminslag: check! Meer dan drie keer na elkaar moet ik gelezen hebben wat ik zag staan. Zo waar, zo ongeloof-lijk juist stond er wat ik voelde en dacht. Ik kon er niet over zwijgen en vertelde andere ErasMussen erover. Genre: "Allé joh, niet te doen! dieje gast kijkt 'lijk in mijn hoofd ofzo!?!" mét bijhorend enthousiasme waardoor ook zij op hun beurt wel wilden lezen waarover ik sprak. Dat Nederlands niet altijd hun moedertaal was, vormde geen bezwaar. Vertalingen vloeiden naar voren, al moet ik toegeven dat sommige zaken eerder slecht te vertalen bleken. Moedertalen ftw.
Opvallend genoeg was niet iedereen het eens met mij of de schrijver. Het merendeel wel.
Beter het erasmusgevoel uitleggen dan in de brief gebeurd was, kon en wou ik niet. Een kreet van herkenning slaken was wat ik voor mogelijk achtte.
Hieronder het resultaat.
Onderstaande brief is een antwoord op deze geschreven door voorgaande Iemand Anders, ofte een andere Gentse ErasMus. Toen ik zijn brief las op een of andere Genovese nacht vol snél en illegaal internet waar dan duchtig van geprocrastiprofiteerd werd, was het alsof ik alles las en neergeschreven zag waarmee ik al enige tijd rondliep maar niet in woorden uitgedrukt dacht te kunnen zien.
Imaginaire blikseminslag: check! Meer dan drie keer na elkaar moet ik gelezen hebben wat ik zag staan. Zo waar, zo ongeloof-lijk juist stond er wat ik voelde en dacht. Ik kon er niet over zwijgen en vertelde andere ErasMussen erover. Genre: "Allé joh, niet te doen! dieje gast kijkt 'lijk in mijn hoofd ofzo!?!" mét bijhorend enthousiasme waardoor ook zij op hun beurt wel wilden lezen waarover ik sprak. Dat Nederlands niet altijd hun moedertaal was, vormde geen bezwaar. Vertalingen vloeiden naar voren, al moet ik toegeven dat sommige zaken eerder slecht te vertalen bleken. Moedertalen ftw.
Opvallend genoeg was niet iedereen het eens met mij of de schrijver. Het merendeel wel.
Beter het erasmusgevoel uitleggen dan in de brief gebeurd was, kon en wou ik niet. Een kreet van herkenning slaken was wat ik voor mogelijk achtte.
Hieronder het resultaat.
In de Genovese Haven.
Het was een groene fles die ongeduldig tegen de kade aantikkend op het klotsende water dreef. Alsof ze alleen door mij opgevist wou worden, alsof ze wist dat ik van kindsbeen af droomde van het vinden van zo’n schat: a message in a bottle, en wat voor een:
Liefste Thomas,
Nu jij al lang weer thuis bent en foto’s afdrukken zijn van indrukken die nooit zullen verglijden in de tijd, zocht ik de andere oorden op.
Ja, je hebt me wel gewaarschuwd, meermaals zelfs zo ik me herinner, maar de lokroep was te verleidelijk. Thuisblijven, ‘gewoon’ verder doen bleek immers veel minder een optie en steeds meer een gouden kooi. Wegvliegen, nieuwe gezichten, nieuwe mensen, nieuwe taal, dat was wat ik wou. En vliegen deed ik, weg van alles wat al even evidentie was en zekerheid. Ook van jou, al ben jij dat laatste voor mij meer dan ooit nog steeds.
Het werd een pijnlijke zaak want een mens is nog steeds geen vogel en zo volgde de val dus onvermijdelijk. Die Hollander waar je over sprak, ik kan hem niet doorgronden. Verwarring zaaiend, brengt hij zaken aan het licht; uiteen drijvend, brengt hij tesamen; vensters openend, sluit hij deuren. Wat is zijn doel, zijn plan, vraagt men zich af. Antwoord maar niet, je weet best wat ik bedoel. En ik ben hem even dankbaar als jij. Voor wat hij mij leerde, al ruikt leren te veel naar schoolbanken waarmee het weinig te maken heeft.
Veel nieuwigheden hebben ondertussen hun eerste glans en geur verloren. Vreemd hoe snel zoiets kan of beter moét gaan: stratenplannen vormen geen doolhoven meer, mensen worden verstaanbaar, gewoontes aanvaard en aangenomen. Socialiseren, flexibiliteit en aanpassing zijn hier mooie termen voor broodnodige overlevingsstrategieën, als Eras-mus.
Ik moet bekennen dat ik de terugkeer van ons, trekvogels, enigszins vrees. Begrijp me niet verkeerd, liefste schat, ik verlang ernaar bij jou te zijn. Maar het gevoel van vrijheid en warmte, in al z’n betekenissen, had ik nooit eerder in ons koude belgenland. En missen ga ik het, en waarschijnlijk lang.
Heel deze vlucht heeft iets parabolisch: je stijgt op in volle verwachting, zweeft even luchtledig door de ruimte en staat voor je ’t weet weer op de grond, met beide voeten en een Ervaring meer.
Dat de grond daarna nooit meer hetzelfde voelt, hoef ik jou niet te vertellen. Even proeven van de wolken en van daaruit kijken naar Europa en de wereld, maakt van mieren terug mieren en doet belachelijke grenzen en hokjes smelten voor de zon.
Ik ben op mijn weg terug nu naar de aarde, na de piek, na de orgasmus. Vol ongeduld om jou te zien en beter dan ooit te beseffen dat ik weer en meer wil vliegen, maar dan hand-in-hand met jou.
Voor nu een knuffel die nazindert tot ik terug ben, 9 februari, in Gent.
Love,
Je Sarah
Abonneren op:
Reacties (Atom)
