Tripping Rules, even more with Eras-birdies besides you...

Ze kwam.
Zeven dagen lang.
7x24u Erasmusspannendtripgevoel afwisselend in eigen land en LondenCity, waar ze in een vorige fase van haar jonge leven een jaar woonde.
Ze = Rut, mijn levende Spaanse herinnering aan Genovese gezellige erasmustijden vorig jaar in ons appartement en elders.

In elke minuut propten we weer 3u (energie) zoals nodig bleek in erasmusiaal tijdperk. Verleden herinneringen lichtten weer op, nieuwe werden gebotteld. Heerlijk overweldigend en geen tijd, woorden of gedachten over om te stil te staan, te denken, te stressen aan en over thesissen e.a.
Zon, regen, wind en nieuwe en belangrijkere zaken (als welkemetrohaltenemenwe?), zichten, mensen en ervaringen vulden onze minuten, uren en dagen. Za-ha-lig. En Nodig, dat ook.
Veel werd ontdekt of herontdekt. ('Toeristen' in eigen dorp, stad en land gebeurt dan ook doordeweeks veel te weinig.)

En 't was spannend en tof en veel en so how I like it. :)

Tripping rules: only if you're not ill and have to cancel the whole thing

Grotere kaart weergeven

Dit was de geplande trip:

Maandag: Brussel - Milano: dag en nachtje Milano, feestjes met achtergebleven erasmusmaatje Justine, bezoekjes aan kathedraal, Santa Maria delle Grazie ofte 'daar waar Da Vinci's Cenacolo te bewonderen is', mogelijk ook aan het Moderne Kunst museum, en dat gecombineerd met heel wat Milanees geflaneer langs en in winkels allerhande.

Dinsdag: Milano - Genova: treinen tot in Genova, aankomst in Statione Principe, nostalgie alom, op zoek gaan naar Karima's stekje.

Dinsdag - Vrijdag: Genova-sfeer snuiven, havenzitten, het heerlijkste broodje eten in het pieeepkleinste winkeltje van heel de porto antico, overheerlijke cappuccino's en espresso's drinken, even-heerlijke aromatische koffietjes drinken in de bar van 'mij en Rosemie' waar we onze blokpauze's doorbrachten , zitten op de trappen van de San Matteo en de Doria-strepen zien waarover Prof.essa Stagno zoveel uitleg bleef geven terwijl we stonden te beviezen in de gure ochtendendlijke novemberwind, een 'Red-chair-barreke' placeren om dankzij het aperitivo-buffet niet meer te moeten dineren achteraf, een bezoekje brengen aan Biblioteca Balbi en Berio om er herinnerd te worden aan de uren italiaanse blok die er daar beleefd en bestressed werden, checken of 'mijn' Wildens-schilderijen nog ophangen in het Palazzo Bianco, er uren voor zitten en proberen elk bachpaperwoord te herinneren (haha), gaan eten bij La Mama, shoppen op de Via Venti Settembre, slenteren door de Via Garibaldi en schuilen voor de regen in haar portieken, omhoogkijken en turen naar de prachtige gevels, l'ascensore nemen en genieten van het zicht op de rommelige stad en haar zee, het beste ijsje in het beste avondlicht eten vlakbij waar Liesbeth woonde, nachtelijk en internationaal keuvelen op 'Piazza San Moretti', de Via Balbi-gebouwen nog eens een bezoekje brengen en helemaal op de top dag zeggen tegen 'Madame Pippi' en genieten van het zicht vanwaar je met helder weer ook prachtig de bergen kan zien, focaccia eten elke dag - omdat ik niet had kunnen bedenken het ooit te zullen missen, de Genovese 'pazzi' groeten op straat, misschien toch ook maar eens het aquarium bezoeken, kijken of het 'cardboard-box/house' er nog staat, treinen tot in Pegli of Camogli en er weggeblazen worden door de wind...

Kortom, kijken of Erasmus er nog door de haven dwaalt en if so, niets zeggen, heimelijk lachen en knipogen...


En dit ging dus allemaal en volledig niet door.
Totale afzegging: check. Ongenietbare Keelontsteking: check. Platte Rust en in staat tot niets: check.

Met dank aan mijn geknakt immuunsysteem dat op doktersadvies zou mogen genieten van drie maanden nostress-warmte-zon-zee-strand of beter: Rust, maar waarvoor het nu eenmaal een wel héél slechte timing in het schooljaar en bij uitbreiding mijn over-drukke, hyper-, mega-, sociale-, volactiviteitengestopte- leven-waarvan-ik-er-drie-probeer-te-maken is. (mmmyeah, you get the main cause, don't you?)
Een mogelijke toekomstige sabbatical heeft al z'n intrede gedaan. In het hoofd van mijn ongeruste ma, welteverstaan.

Sarah @ Thomas

Nog nét niet vergeten was ik het: Onderstaand berichtje stond hier namelijk nog altijd niet, terwijl het reeds op 21 december van vorig jaar virtueel leven werd ingeblazen. En eigenlijk niet door mij, maar wel door iemand anders aan wie het in zekere zin niet echt geschreven was, maar die de boodschap wel ging verstaan. Internet is magie en spanning, waarmee ik graag speel...*grijns*

Onderstaande brief is een antwoord op deze geschreven door voorgaande Iemand Anders, ofte een andere Gentse ErasMus. Toen ik zijn brief las op een of andere Genovese nacht vol snél en illegaal internet waar dan duchtig van geprocrastiprofiteerd werd, was het alsof ik alles las en neergeschreven zag waarmee ik al enige tijd rondliep maar niet in woorden uitgedrukt dacht te kunnen zien.
Imaginaire blikseminslag: check! Meer dan drie keer na elkaar moet ik gelezen hebben wat ik zag staan. Zo waar, zo ongeloof-lijk juist stond er wat ik voelde en dacht. Ik kon er niet over zwijgen en vertelde andere ErasMussen erover. Genre: "Allé joh, niet te doen! dieje gast kijkt 'lijk in mijn hoofd ofzo!?!" mét bijhorend enthousiasme waardoor ook zij op hun beurt wel wilden lezen waarover ik sprak. Dat Nederlands niet altijd hun moedertaal was, vormde geen bezwaar. Vertalingen vloeiden naar voren, al moet ik toegeven dat sommige zaken eerder slecht te vertalen bleken. Moedertalen ftw.
Opvallend genoeg was niet iedereen het eens met mij of de schrijver. Het merendeel wel.

Beter het erasmusgevoel uitleggen dan in de brief gebeurd was, kon en wou ik niet. Een kreet van herkenning slaken was wat ik voor mogelijk achtte.
Hieronder het resultaat.

In de Genovese Haven.

Het was een groene fles die ongeduldig tegen de kade aantikkend op het klotsende water dreef. Alsof ze alleen door mij opgevist wou worden, alsof ze wist dat ik van kindsbeen af droomde van het vinden van zo’n schat: a message in a bottle, en wat voor een:

Liefste Thomas,

Nu jij al lang weer thuis bent en foto’s afdrukken zijn van indrukken die nooit zullen verglijden in de tijd, zocht ik de andere oorden op.

Ja, je hebt me wel gewaarschuwd, meermaals zelfs zo ik me herinner, maar de lokroep was te verleidelijk. Thuisblijven, ‘gewoon’ verder doen bleek immers veel minder een optie en steeds meer een gouden kooi. Wegvliegen, nieuwe gezichten, nieuwe mensen, nieuwe taal, dat was wat ik wou. En vliegen deed ik, weg van alles wat al even evidentie was en zekerheid. Ook van jou, al ben jij dat laatste voor mij meer dan ooit nog steeds.

Het werd een pijnlijke zaak want een mens is nog steeds geen vogel en zo volgde de val dus onvermijdelijk. Die Hollander waar je over sprak, ik kan hem niet doorgronden. Verwarring zaaiend, brengt hij zaken aan het licht; uiteen drijvend, brengt hij tesamen; vensters openend, sluit hij deuren. Wat is zijn doel, zijn plan, vraagt men zich af. Antwoord maar niet, je weet best wat ik bedoel. En ik ben hem even dankbaar als jij. Voor wat hij mij leerde, al ruikt leren te veel naar schoolbanken waarmee het weinig te maken heeft.

Veel nieuwigheden hebben ondertussen hun eerste glans en geur verloren. Vreemd hoe snel zoiets kan of beter moét gaan: stratenplannen vormen geen doolhoven meer, mensen worden verstaanbaar, gewoontes aanvaard en aangenomen. Socialiseren, flexibiliteit en aanpassing zijn hier mooie termen voor broodnodige overlevingsstrategieën, als Eras-mus.

Ik moet bekennen dat ik de terugkeer van ons, trekvogels, enigszins vrees. Begrijp me niet verkeerd, liefste schat, ik verlang ernaar bij jou te zijn. Maar het gevoel van vrijheid en warmte, in al z’n betekenissen, had ik nooit eerder in ons koude belgenland. En missen ga ik het, en waarschijnlijk lang.

Heel deze vlucht heeft iets parabolisch: je stijgt op in volle verwachting, zweeft even luchtledig door de ruimte en staat voor je ’t weet weer op de grond, met beide voeten en een Ervaring meer.
Dat de grond daarna nooit meer hetzelfde voelt, hoef ik jou niet te vertellen. Even proeven van de wolken en van daaruit kijken naar Europa en de wereld, maakt van mieren terug mieren en doet belachelijke grenzen en hokjes smelten voor de zon.

Ik ben op mijn weg terug nu naar de aarde, na de piek, na de orgasmus. Vol ongeduld om jou te zien en beter dan ooit te beseffen dat ik weer en meer wil vliegen, maar dan hand-in-hand met jou.

Voor nu een knuffel die nazindert tot ik terug ben, 9 februari, in Gent.
Love,
Je Sarah