Beware

Over Plannen of niet

Ik heb een liefde voor mannen met plannen. Jawel. Of beter: voor mensen (m/v) met plannen. Dat wist u misschien al, want dat bleek hier nl. al in het verleden. Nog meer hou ik van mensen die deze plannen, hoe ambitieus en groots, zot, maf of gestoord ze ook mogen klinken, tot uitvoering brengen. Die mensen zijn meestal en helaas nog net iets zeldzamer dan de pure sang plannenmakers...

En er lopen bij momenten bitter weinig van dat soort Plan-Uitvoerende mensen rond in mijn omgeving, vind ik met spijt. Of helaas, ik zie ze te weinig. Of erger, ze onthullen mij hun plannen niet. Pas op, liefste P-U-vrienden die mij de Plannen wél onthullen, ik heb het niet over jullie! Maar méér is in dit geval gewoonweg altijd beter. Dat werkt nl. stimulerend voor de algehele Plan-liefde, en zo ook voor de eigen embryonale plannetjes.

Een van de beste plannen die ik de laaste tijd hoorde was wel dat van de Eddy's: Al Rover-rijdend van Gent naar Kaapstad.
Eén woord: FantAstIsch³!!!!(*enthusiasm all over the place*)

Wat heb ik ondertussen al gewenst ook tot de 'EinDigenDopY-soort' te horen. Vooral tijdens mijn massa ziektedagen van het voorbije semester wanneer in Bed zowat de enige aanvaardbare plek voor mijn gestel was bijvoorbeeld. Of op regendagen, koud, guur en glibberig. Op de ijzige en gure winterdagen die ons maar blijven pesten.
Heel vaak al wenste ik mijzelf dan ergens zwervend, grensverleggend op het Afrikaanse continent...

Dat het op de Eddy-trip natuurlijk niet AL pijs en vree moet zijn en al geweest zijn, geloof ik best. Maar 'ongeplande' tegenslagen maken nu eenmaal deel uit van elk plan, zo luidt de regel.

Het belangrijkste is dat de Eddy's een droom, een plan, een doel, een middel en een mood hadden en hebbben. En Hell Yeah, er vervolgens kei hard voor (zijn ge-)gaan . Volg ze, de mannen of deze filosofie, online of in je eigen grijsgrauwe saaie leventje. En doe de groeten van mij aan de Horizon.


(Pic. by M. Scherre)

Gezwijg. Ergens in Gent:

(pic by M. Scherre - toevallig 'de die' ja)

Dolen met Michiel

Plicht en ontspanning werden vorige regenachtige vrijdag aan elkaar verbonden door ondergetekende en Haren Beste Maat.
Het plan om naar de fototentoonstelling te gaan die Michiel Hendryckx op z'n Geert Maks, al zwervend door Europa maakte was er al langer, maar hoe gaat dat soms met grote en kleine ambitieuze plannen? Zo ja.
Maar niet zo! deze keer!

Impulsief en snel werd het zaakje praktisch telefonisch geregeld en enkele uren later succesvol beeindigd in de Funky Soul Potato - een tip voor wie lekker wil eten aan't Antwerpse Zuid met zicht op het het KMSK. Meer moet een heerlijk tentoonstellingsplan niet zijn hé.

Gef(l)i(e)tst

Pegasus werd geflitst
met haar fiets.
door een jongen met een camera
een analoge
die plots voor haar op het fietspad sprong

Echt gebeurd.
Ze kon niet vragen naar een naam, adres,
nummer of doel,
want ze reed snel, bergaf, ze vloog.
Een waaghals, die jongen.

Stiekem hoopt ze dat het die beroemde mode-blogger was,
maar hij leek er niet echt op
en die woont in London.

Zin

"Sur quel chemin de l'enfance, As-tu perdu l'innocence?"

Een Prachtige Zin.

(Foto Felix Baumsteiger, Milow - reeks)
(Zin Pierre Rapsat - Jardin Secret)

Hopper

Omdat er nood was aan uitgewaai in combinatie met extra zon en zee, trok ik dinsdag na mijn examen richting kust, richting Knokke. Normaalgezien doe ik Oostende aan bij zulke noden, maar deze keer was er naast bovenstaande aanwezige exotische eigenschappen in Knokke een tijdelijke andere troef die mij wenkte: het Internationaal Fotofestival met o.a. de World Press award-foto's inclusief aangenaam vergezellend fotoliefhebbend gezelschap.

Ik werd op slag fan van deze foto van J. Bonnet, een Franse fotograaf die Dennis Hopper portredeerde als zat hij in een schilderij van die andere Hopper, Edward, meester der melancholie en wachtende mensen.

Nighthawks, 1942

De stilte en introvertie die de figuren bij E. Hopper uitstralen prikkelt keer op keer mijn nieuwsgierigheid en fantasie: Spreken deze mensen met elkaar? Waarover? Of net niet? Wat gaat er in hun hoofden om? Wat is hun verhaal? Waarom zitten ze daar?

Cape Cod Morning, 1950

Heel vaak betrekken Hoppers figuren in het schilderij de voor ons onzichtbare 'werkelijkheid' buiten het schilderij, ze kijken naar iets wat wij niet zien. Zo ook bij bovenstaand schilderij, een van mijn lievelingsschilderijen naast Nighthawks. Het blijft me maar intrigeren wat zo opvallend de aandacht van de vrouw trekt... In mijn fantasie kan het alles zijn: van haar was, wapperend aan de wasdraad, dreigend weg te vliegen tot een aankomend onweer of zelfs het Monster van Loch Ness (hehe)







Ik zou bij elk schilderij een verhaal kunnen verzinnen. En misschien moest ik dat ook maar eens doen.
Als de examens terug vertrokken zijn naar Kwellingenland.

Piazza San Lorenzo

door Raffaele Bellucini