Tripping Rules, even more with Eras-birdies besides you...

Ze kwam.
Zeven dagen lang.
7x24u Erasmusspannendtripgevoel afwisselend in eigen land en LondenCity, waar ze in een vorige fase van haar jonge leven een jaar woonde.
Ze = Rut, mijn levende Spaanse herinnering aan Genovese gezellige erasmustijden vorig jaar in ons appartement en elders.

In elke minuut propten we weer 3u (energie) zoals nodig bleek in erasmusiaal tijdperk. Verleden herinneringen lichtten weer op, nieuwe werden gebotteld. Heerlijk overweldigend en geen tijd, woorden of gedachten over om te stil te staan, te denken, te stressen aan en over thesissen e.a.
Zon, regen, wind en nieuwe en belangrijkere zaken (als welkemetrohaltenemenwe?), zichten, mensen en ervaringen vulden onze minuten, uren en dagen. Za-ha-lig. En Nodig, dat ook.
Veel werd ontdekt of herontdekt. ('Toeristen' in eigen dorp, stad en land gebeurt dan ook doordeweeks veel te weinig.)

En 't was spannend en tof en veel en so how I like it. :)

Tripping rules: London!

Claude Monet, Houses of Parliament

De City waar R&M en het Zwielpaard op Erasmus gingen, waar Rut op een jaar haar accent aangeleerd kreeg en Karima tien jaar van haar leven doorbracht, waar Katrien nu naarstig aan LSE studeert en Isabelle aka Maatje al minstens 20 keer was en misschien binnenkort nog veel meer dankzij haar - terechte - Lond'n-verslaving, waar Starbucks deel uitmaakt van de dagelijkse routine, waar Christmas écht al in de lucht hangt in november en taxi's zijn om je erin te laten rijden, waar ponden nog koppig boksen met euro's en je - in de (kuch) beste omstandigheden - in slechts 1u en 52 min bent dankzij Eurostar, waar Nothing Hill niet alleen een film is en Fashion uit zowat elke winkel druipt, waar ik Prof. Martens gelijk gaf in de National Gallery over de 'van de muur spattende kleuren' en winkelbediendes heel vriendelijk (en vaak heel gay) zijn, waar Banksy doolt en tag-t, waar Topshop een daguitstap op zich waard is net als eigenlijk elke vierkante meter, waar zoveel bij elkaar en door elkaar komt en loopt, er geen uren genoeg zijn, waar ook ik wel weer zou kunnen en willen wonen...

(Poppy Day, 2009)