Over toestanden en katerwaarheden

Huidige toestand van de blogster in dit veld?

Die heeft ergens anders Veel en Grote Andere Belangrijke Woorden te produceren dezer dagen en nog heel heel heel wat volgenden. T-sis heet haar nieuwe liefde, maar de relatie is er eentje met opvliegers en opflakkeringen, met aantrekken en afstoten. Spannend, dat wel. En interessant, dat ook. Gelukkig.

Maar dus: niet getreurd en geen gegrien over de magere blogproductiviteit, hou uzelf maar even luchtig bezig, geniet van de zomerachtige zon - daar dient ze tenslotte voor en 'dat is trouwens veel beter voor uw ogen dan al dat gestaar naar uw computerscherm' - en kom dan later of wanneer het u past maar eens terug. U zal zien, de bus wacht hier.


Nog een heerlijk quoteje voor het slapengaan:

The Cheshire Cat to Alice in Wonderland: "If you don't know where to go - it doesn't matter which way you take."

(Lewis Carol)

Beware

Peters Poëtisch Geval - om het kind een naam te geven

In de Antwerpse bibliotheek waar ik dezer dagen meer uren leven doorbreng dan in pakweg mijn eigen woonkamer, hangt er een nachtblauwe poster van een vroegere gedichtendag. Peter Verhelsts woorden staan er als fonkelende sterren mooizaam op te lezen:

Was zo graag samen

gevallen

maar iedereen viel

apart



was zo graag samen gevallen

maar iedereen viel apart

alleen

wij



was zo graag samengevallen

maar iedereen viel apart

alleen wij

sprongen naar de sterren

Peter Verhelst

Gespot op deze plek

Ik ben fan van Herman DC, maar bleek nog steeds niet te weten dat dit gedicht van hem de gevel naast het Mechelse 'Groen Waterke' siert...

De Plek


Je moet niet alleen, om de plek te bereiken,

thuis opstappen, maar ook uit manieren van kijken.

Er is niets te zien, en dat moet je zien

om alles bij het zeer oude te laten.

-

Er is hier. Er is tijd

om overmorgen iets te hebben achtergelaten.

Daar moet je vandaag voor zorgen.

Voor sterfelijkheid.


Herman de Coninck

Tripping Rules, even more with Eras-birdies besides you...

Ze kwam.
Zeven dagen lang.
7x24u Erasmusspannendtripgevoel afwisselend in eigen land en LondenCity, waar ze in een vorige fase van haar jonge leven een jaar woonde.
Ze = Rut, mijn levende Spaanse herinnering aan Genovese gezellige erasmustijden vorig jaar in ons appartement en elders.

In elke minuut propten we weer 3u (energie) zoals nodig bleek in erasmusiaal tijdperk. Verleden herinneringen lichtten weer op, nieuwe werden gebotteld. Heerlijk overweldigend en geen tijd, woorden of gedachten over om te stil te staan, te denken, te stressen aan en over thesissen e.a.
Zon, regen, wind en nieuwe en belangrijkere zaken (als welkemetrohaltenemenwe?), zichten, mensen en ervaringen vulden onze minuten, uren en dagen. Za-ha-lig. En Nodig, dat ook.
Veel werd ontdekt of herontdekt. ('Toeristen' in eigen dorp, stad en land gebeurt dan ook doordeweeks veel te weinig.)

En 't was spannend en tof en veel en so how I like it. :)

Et que ça ne durerait pas

Er zijn Woorden die je liever niet door je eigen stem uitgesproken hoort, of erger: opgeschreven ziet staan. Wegens mogelijk te grote en on-inschatbare impact. Gedachten die je liever niet door je hoofd ziet en hoort fladderen, als vleermuizen door de nacht - stil sluimerend bij daglicht. En misschien is het eigenlijk allemaal de bedoeling van de brandende en vermoeiende onuitgesproken woorden: naar buiten komen, gevolg hebben, gevoel maken, en rotzooi. Wie zal het zeggen? Wat is dat, de bedoeling?

De kleine en breekbare Woorden uitspreken of neerschrijven levert hoogstwaarschijnlijk weinig of niets (goeds) op, wel integendeel. Met risico's te groot, ben ik dat dan ook niet van plan. Ik laat ze waar ze zijn, opgesloten en bij wijlen stormend. Lafhartig? Ja, in zekere zin. Time will tell.

J'ai demandé à la lune

Et le soleil ne le sait pas

Je lui ai montré mes brûlures

Et la lune s'est moquée de moi

Et comme le ciel n'avait pas fière allure

Et que je ne guérissais pas

Je me suis dit quelle infortune

Et la lune s'est moquée de moi


J'ai demandé à la lune

Si tu voulais encore de moi

Elle m'a dit: "j'ai pas l'habitude

De m'occuper des cas comme ça"

Et toi et moi

On était tellement sûrs

Et on se disait quelques fois

Que c'était juste une aventure

Et que ça ne durerait pas


Je n'ai pas grand chose à te dire

Et pas grand chose pour te faire rire

Car j'imagine toujours le pire

Et le meilleur me fait souffrir


J'ai demandé à la lune

Si tu voulais encore de moi

Elle m'a dit:"j'ai pas l'habitude

De m'occuper des cas comme ça"

Et toi et moi

On était tellement sûrs

Et on se disait quelques fois

Que c'était juste une aventure

Et que ça ne durerait pas

An old friend?

Haast herkende ik haar niet meer vandaag: De Warmte in de lucht!
Sjaals en winddichte jassen bleken plots te gek om te dragen! Eindelijk!