Peters Poëtisch Geval - om het kind een naam te geven

In de Antwerpse bibliotheek waar ik dezer dagen meer uren leven doorbreng dan in pakweg mijn eigen woonkamer, hangt er een nachtblauwe poster van een vroegere gedichtendag. Peter Verhelsts woorden staan er als fonkelende sterren mooizaam op te lezen:

Was zo graag samen

gevallen

maar iedereen viel

apart



was zo graag samen gevallen

maar iedereen viel apart

alleen

wij



was zo graag samengevallen

maar iedereen viel apart

alleen wij

sprongen naar de sterren

Peter Verhelst

Vergeet vooral de tijd niet te doden (2)

Nooit eerder was ik zo'n fan van Verhelst. Aan alles komt blijkbaar een einde.


Kijken in de flits - Peter Verhelst

Gij zult en zult Met volle mond Met volle kracht
Met heel uw lijf Met alles wat gij in u hebt Op

leven en op dood Als voor de laatste keer Met volle

teugen Wijdbeens Kijk niet achterom In stijl Uit

liefde Juichend Koortsig Gelukzalig Zwijmelend

Met volle moed Met open mond Van links naar

rechts Van voor naar achter Op je knieën Op je

mond Als nieuw Genietend Als het ons maar de

door de nacht sleept Ons verlost De uitputting

voorbij De hoop voorbij Verdriet voorbij Immer

vooruit Als voor de eerste keer Al weten wij Al

kennen wij Al hopen wij vergeefs want zijn we niet

vergeefs - dat vieren wij, dat willen wij, dat jaagt

ons op en maakt ons mooier, trekt ons uit onszelf,

buiten onszelf, dat laat ons branden, want zo zijn

we, vuurwerk opspuitend in de lucht



alleen als we vallen

hebben we het hart van de zon bereikt

Uit: 'nieuwe sterrenbeelden'


Het is geselecteerd voor de Herman de Coninck-prijs 2009.