Posts tonen met het label leven. Alle posts tonen
Posts tonen met het label leven. Alle posts tonen

vrijdag 19 maart 2010

Et que ça ne durerait pas

Er zijn Woorden die je liever niet door je eigen stem uitgesproken hoort, of erger: opgeschreven ziet staan. Wegens mogelijk te grote en on-inschatbare impact. Gedachten die je liever niet door je hoofd ziet en hoort fladderen, als vleermuizen door de nacht - stil sluimerend bij daglicht. En misschien is het eigenlijk allemaal de bedoeling van de brandende en vermoeiende onuitgesproken woorden: naar buiten komen, gevolg hebben, gevoel maken, en rotzooi. Wie zal het zeggen? Wat is dat, de bedoeling?

De kleine en breekbare Woorden uitspreken of neerschrijven levert hoogstwaarschijnlijk weinig of niets (goeds) op, wel integendeel. Met risico's te groot, ben ik dat dan ook niet van plan. Ik laat ze waar ze zijn, opgesloten en bij wijlen stormend. Lafhartig? Ja, in zekere zin. Time will tell.





J'ai demandé à la lune

Et le soleil ne le sait pas

Je lui ai montré mes brûlures

Et la lune s'est moquée de moi

Et comme le ciel n'avait pas fière allure

Et que je ne guérissais pas

Je me suis dit quelle infortune

Et la lune s'est moquée de moi


J'ai demandé à la lune

Si tu voulais encore de moi

Elle m'a dit: "j'ai pas l'habitude

De m'occuper des cas comme ça"

Et toi et moi

On était tellement sûrs

Et on se disait quelques fois

Que c'était juste une aventure

Et que ça ne durerait pas


Je n'ai pas grand chose à te dire

Et pas grand chose pour te faire rire

Car j'imagine toujours le pire

Et le meilleur me fait souffrir


J'ai demandé à la lune

Si tu voulais encore de moi

Elle m'a dit:"j'ai pas l'habitude

De m'occuper des cas comme ça"

Et toi et moi

On était tellement sûrs

Et on se disait quelques fois

Que c'était juste une aventure

Et que ça ne durerait pas


zondag 10 januari 2010

Later is allang begonnen

Zenuwachtig
dat word ik van zinnen als bovenstaande.
Ik kwam hem een tijdje geleden tegen als albumnaam van een fotoboek.
Geslaagde albumnaam vind ik, dat wel.

Maar er zit iets hekelachtigs in die zin.
Iets nillens willens 'stop!-de!-tijd!-aub!!'
waar ik zowaar groen haar van krijg
als ik mij erop focus.
Wat ik bijgevolg zo weinig mogelijk
placht te doen.

Ik ben hiermee niet alleen, zo blijkt.
Er zijn mensen die er liedjes over maakten.
'Al lang geleden' zelfs.

(Ik post het niet omdat ik het toch niet zó goed vind, eerder grappig, of toch een beetje. Ook niet omdat ik niet nog eens, en jullie delen vast mijn mening, 200 keer die zin wil aanhoren én ook een beetje omdat ik de wildgroei aan filmpjes wat wil beperken. :) Lol, en nu heb ik al meer gezegd over dat filmpje dan het eigenlijk waard is.)

Gelukkig heb ik momenteel nog dringendere katten te geselen dan wat heet 'de toekomstkwestie' die al maanden op tijd en stond zo even in de krochten van mijn zolderkamer komt spoken.

Binnenkort dus, later,
zal er over en voor Later beslist worden
vóór het echt echt begonnen is.