Tripping rules: only if you're not ill and have to cancel the whole thing

Grotere kaart weergeven

Dit was de geplande trip:

Maandag: Brussel - Milano: dag en nachtje Milano, feestjes met achtergebleven erasmusmaatje Justine, bezoekjes aan kathedraal, Santa Maria delle Grazie ofte 'daar waar Da Vinci's Cenacolo te bewonderen is', mogelijk ook aan het Moderne Kunst museum, en dat gecombineerd met heel wat Milanees geflaneer langs en in winkels allerhande.

Dinsdag: Milano - Genova: treinen tot in Genova, aankomst in Statione Principe, nostalgie alom, op zoek gaan naar Karima's stekje.

Dinsdag - Vrijdag: Genova-sfeer snuiven, havenzitten, het heerlijkste broodje eten in het pieeepkleinste winkeltje van heel de porto antico, overheerlijke cappuccino's en espresso's drinken, even-heerlijke aromatische koffietjes drinken in de bar van 'mij en Rosemie' waar we onze blokpauze's doorbrachten , zitten op de trappen van de San Matteo en de Doria-strepen zien waarover Prof.essa Stagno zoveel uitleg bleef geven terwijl we stonden te beviezen in de gure ochtendendlijke novemberwind, een 'Red-chair-barreke' placeren om dankzij het aperitivo-buffet niet meer te moeten dineren achteraf, een bezoekje brengen aan Biblioteca Balbi en Berio om er herinnerd te worden aan de uren italiaanse blok die er daar beleefd en bestressed werden, checken of 'mijn' Wildens-schilderijen nog ophangen in het Palazzo Bianco, er uren voor zitten en proberen elk bachpaperwoord te herinneren (haha), gaan eten bij La Mama, shoppen op de Via Venti Settembre, slenteren door de Via Garibaldi en schuilen voor de regen in haar portieken, omhoogkijken en turen naar de prachtige gevels, l'ascensore nemen en genieten van het zicht op de rommelige stad en haar zee, het beste ijsje in het beste avondlicht eten vlakbij waar Liesbeth woonde, nachtelijk en internationaal keuvelen op 'Piazza San Moretti', de Via Balbi-gebouwen nog eens een bezoekje brengen en helemaal op de top dag zeggen tegen 'Madame Pippi' en genieten van het zicht vanwaar je met helder weer ook prachtig de bergen kan zien, focaccia eten elke dag - omdat ik niet had kunnen bedenken het ooit te zullen missen, de Genovese 'pazzi' groeten op straat, misschien toch ook maar eens het aquarium bezoeken, kijken of het 'cardboard-box/house' er nog staat, treinen tot in Pegli of Camogli en er weggeblazen worden door de wind...

Kortom, kijken of Erasmus er nog door de haven dwaalt en if so, niets zeggen, heimelijk lachen en knipogen...


En dit ging dus allemaal en volledig niet door.
Totale afzegging: check. Ongenietbare Keelontsteking: check. Platte Rust en in staat tot niets: check.

Met dank aan mijn geknakt immuunsysteem dat op doktersadvies zou mogen genieten van drie maanden nostress-warmte-zon-zee-strand of beter: Rust, maar waarvoor het nu eenmaal een wel héél slechte timing in het schooljaar en bij uitbreiding mijn over-drukke, hyper-, mega-, sociale-, volactiviteitengestopte- leven-waarvan-ik-er-drie-probeer-te-maken is. (mmmyeah, you get the main cause, don't you?)
Een mogelijke toekomstige sabbatical heeft al z'n intrede gedaan. In het hoofd van mijn ongeruste ma, welteverstaan.

Tripping Rules muchas

Bestemming: Madrid - Santiago - Vigo - Porto - Charleroi.
Een draft-flard vanop qwertybord in het hostel:

"Cool Hostel. Toestand: Fins naast mijn oor, Engels in my mouth - dat trouwens 'perfect' is als ik my aussie friend Sally from Adelaide and the two American girs 'from Cali' (-fornia) mag geloven, cool. lol. Hoe meer mensen ik from Cali ontmoet, hoe nog meer de max ik het vind dat Rut daar nu een half jaar gaat zitten. En Damn, hoe meer ik mee wil, wat had je gedacht :) Argh! Qwerty-keyboards! incl the ñ! that i ceep pressing on ¡! - omg i love that simbol upsideddown."

(later)
Madrid is fun. En heet. Zeer heet. Ik had er ook very happy op Erasmus kunnen zijn. De stad is veel kleiner en gezelliger dan ik verwachtte, met een kleine 'Plaza Mayor' ook en maar weinig hoofdstadkarakter. Madrid heeft eigenlijk té veel niet-te-missen musea voor mijn post-blok-vermoeide ziel, maar ik doe ze toch. Jong zijn is overdrijven.
Drie dagen ben ik in Madrid. Elke dag een museum. Prado als laatste, een pracht van een collectie, maar ook een dooddoener, echt wel.
Eigenlijk zouden ze zulke grote musea moeten opdelen in verschillende kleinere compartimenten, in meer leefbare delen. Marathonmusea zijn nergens goed voor. Bezoekers zijn nl. na een tijdje meer bezig met overlevingskwesties als 'hoevee-h-eel komt er nog nà dit" en "waar is de uitgang, het toilet, de cafétaria" dan met "wie en wat hangt er in deze zaal, in welke tijd en context situeren deze werken zich enz". Logisch ook, ze hebben pijnlijke voeten, vergaan van honger en dorst, en lopen in het ergste geval een totale beeldenverzadiging op waardoor de kunst in kwestie amper of niet nog door hen wordt bekeken.
Massamusea, ik ben er niet voor.
Mijn achillespezen ook niet.


Over wat volgde na Madrid kan ik kort of lang en gedetailleerd zijn, maar dat laatste zal ik u besparen en wel om deze reden: ziek - ziek - ziek, en ja hoor, zelfs een spaans ziekenhuis langs de binnenkant gezien en het eerste infuus van mijn leven gekregen. Gelukkig waren Rut en een superlieve vriendin van haar (Andrea) bij mij, en werd er ook de volgende dagen heel goed voor mij gezorgd. Tot ik weer naar huis terugkeerde, helaas.
Oja en ook nog een zeer geschaafde knie opgelopen! *grijns* (dat ontbrak er nog aan, natuurlijk)

maar hé
WAT HEBBEN WE GELEERD?? (hehe)

- Spaans is géén Italiaans (écht niet, test zelf maar)
- Spaans lijkt soms een 'verzacht Italiaans'.
- Ik had ook in Madrid kunnen studeren, mits véél Spaans geleer!
- Madrid is de Max. Niet moeilijk te begrijpen dat zowat àlle jonge Spanjaarden er wonen en/of studeren.
- Het Retiro-park is dé ideale plek voor een siësta, of voor een bottelòn, of voor ge-zon, fonteingespartel (nee, ik niet, helaas) of of of.
- Bij 32° behouden winkels alleen hun airco als belangrijkste functie: airco-hopping, o jeah!
- Tapas zijn moeilijker te vinden dan gedacht. Vooral als je niet heel exàct weet wat, hoe en waar ze te bestellen. Cu next time!
- Sangria is suuuuperlekker.
- België en bij uitbreiding Europa heeft eigenlijk een opmerkelijk onderwijssysteem.
- Heel cool om weerom te merken hoe snel het kan klikken met mensen in hetzelfde schuitje, maar dan wonend aan de andere kant van de wereld :-)
- Omgekeerd geldt natuurlijk ook: direct heb je door wanneer het niét klikt, maar nobody cares natuurlijk.
- Madrileense pleinen worden blijkbaar collectief op hetzelfde moment heraangelegd.
- Life isn't over after 25 (hehe)
- Tripping on your/my own houdt een overlevingskans in (ja, echt waar, ma) en is zeker voor herhaling vatbaar.

Alarm

Er was eens een meisje van net een kwarteeuw oud. Heel lang leefde ze heel gelukkig samen met haar poes, haar mama en papa in een stad in ons eigen kleine landje. Dansen was het liefste wat ze deed. Keer op keer kregen haar blonde haren en blauwe ogen al dartelend en dansend een magische glans, als was ze Tinkerbell herself met wie ze zo graag vliegen wou. Broertjes en zusjes had ze niet, maar vriendjes en vriendinnetjes bij de vleet.
Op een dag besloot ze dat ze groot en sterk genoeg was om haar eigen paleisje te betrekken in de stad waar ze samen met haar vriendjes gestudeerd had. Gelukkig, vol dromen en goeie moed voorzag ze de muren van haar paleis van hemelsblauwe verf - haar lievelingskleur - en zocht ze de schattigste zweedse meubeltjes uit.
Vanuit haar eigen stekje zou ze de Grote Mensenwereld instappen en veroveren met haar glimlach! Alleen de poes, haar Sancho Panza, ontbrak nog.
Net als alle afgestudeerde stervelingen speurde het meisje naar een leuke job. Ze had heel erg veel geluk en vond er eentje bij het theater, geheel passend bij haar prinsessenbestaan.
Na de winter werd het meisje plots ziek. Ze kreeg tandpijn en andere pijntjes, pijntjes die ze nooit eerder had gehad. Ze maakte zich een beetje zorgen want genezen deed ze maar niet.Ook haar mama en papa maakten zich zorgen. En zelfs haar dokter voerde met bang hart verdere onderzoeken uit...

En hier stopt voorlopig het sprookje. Het meisje vecht tegen acute leukemie.
Lange blonde haren groeien terug, het meisje hopelijk ook. En snel.



*Liefste Marit, als je dit leest, Vecht, lieve Prinses. De wereld buiten Sprookjesbos heeft je nodig.


**Liefste alle anderen die dit lezen, Leef, Durf, Lach, heel luid, Dans, in de regen, Sta stil, Speel, Praat, met elkaar, Luister, heel stil, Laat gaan, Ga, heel ver, heel moedig, Kijk, Ruik, Proef, Raak aan, Aanvaard, Heb lief, heel hard, heel veel, Leef, alsof het morgen niet meer kan.