We all need Utopia

A map of the world that does not include Utopia, is not even worth glancing at.

O. Wilde

Wintertijd

Het is hier ijzig stil. Wind-stil. Blog-wintertijd. Helaas.

Oorzaken?
Tekort aan rust en tijd en zonlicht en teveel aan stormachtige drukheid en school- en werkstuff in en om mijn hoofd. Zoiets.

Liefst zou ik willen winterslapen van november tot februari.
Niets en niemand zien of horen. Alleen warmte, knusheid en dekentjes.
Herman DC snapt en troost. Zoals hij dat zo goed kan.

De sneeuw ligt in pakken op de stoep en in de tuin, gelukkig maar.

Winter.

Je ziet weer de bomen
door het bos, en dit licht
is geen licht maar inzicht:
er is niets nieuws
zonder de zon.
...
En toch is ook de nacht niet
uitzichtloos, zolang er sneeuw ligt
is het nooit volledig duister, nee,
er is de klaarte van een soort geloof
dat het nooit helemaal donker wordt.
Zolang er sneeuw is, is er hoop.

Herman de Coninck

Hero

Harry,
Held van de literaire bovenste plank
ontdekt nu zelf de hemel...

World Soundtrack Awards

Been there.
En 't was Kei Mooi!

De wetten

"Je moet toch wat.
Een onvruchtbaar bestaan,
wie wil dat nou?"
Connie Palmen - De wetten

Het zou een levensmotto van mij kunnen zijn.

Eeuwen geleden las ik het boek waarmee Palmen debuteerde, vandaag ontdekte ik het opnieuw op mijn boekenplank. Ik weet nog dat ik het steengoed vond. Tegen mijn principe 'ik-lees-geen-2x-hetzelfde-boek', kriebelt het om het nog eens te lezen. Maar daar is helaas voorlopig geen denken aan, de aangroeiende stapel ongelezen boeken zou het mij immers niet vergeven.

Ge-clash

Zo ergens tussen ont-Gent-ing en acclimatisatie in Leuven, bevind ik mij.
Tussen heel veel nieuwe indrukken en evenveel mooie en leuke en niet-eens-zo-oude herinneringen.
Tussen een nieuw, on-ontgonnen kader en eentje met betreden paden, die nog lang niet beu gewandeld waren.
Nieuwe herinneringen ontspinnen zich in het nieuwe maar ook in het oude kader.
Er zijn nieuwe, frisse vriendschappen en oude, heerlijk bekende, ombijthuistekomen versies. En nog een hoop tussencategorieën. Allemaal even belangrijk.

Het Gent-gemis is groot. 'Massa's groot!' Ermee vergeleken, lijkt Leuven zooooo ontzettend... KLEIN, en dat zelfs in meer dan een betekenis. Het is alsof er een soort 'we'll never grow up'-wolk hangt. Wat quasi ironisch is tegenover de oer-oude Middeleeuwse roots die zowat overal om aandacht schreeuwen in de stad, om van de katholieke nog maar te zwijgen.
Ze hebben er wel een mooie bibliotheek. Totaal anders dan de Boekentoren, maar het is er even heerlijk toeven.

De nieuwe rechtsvakken zijn super-boeiend! Als een spons zo ben ik, eentje die nog liever een veelvoud van zichzelf zou willen zijn om toch maar in één teug de hele emmer te legen. En daar draait het 'm in se natuurlijk om. Van keuze-spijt is dus geen sprake. Integendeel zelfs.
En mijn Gent-gevoel is zo'n beetje als mijn Genova-gevoel, 'over' gaat dat vast niet meer.

Kinderspel

Sommige dingen zouden niet mogen veranderen, zouden kinderlijk simpel moeten blijven. L-o-v-e-kwesties bijvoorbeeld.

Gisteren zat ik rond het middaguur op de trappen van de Leuvense bibliotheek met voor mij een kermisgejoel van je welste. Kinderen draaiden zichzelf dol op de molens en spookten in de daarvoor bestemde attracties. Misschien lag het aan mij, maar ze leken mij opvallend jonger dan toen ikzelf zo'n dingen nog bezocht.

Plots kreeg ik een jongen en een meisje bovenaan het spookhuis in het oog. Ik schatte ze niet ouder 10 jaar. Ze riepen iemand beneden en stonden hand in hand. Het meisje was kop en schouder groter dan de jongen. Richting beneden wees ze op hen beiden en deed vervolgens zo:



I couldn't help but wonder: waar en wanneer werd het allemaal zoveel ingewikkelder dan een handgebaar?