Lievelingsdier

Vier. Vier koppels stonden op het perron. Kussend en bang afwachtend wanneer een ijzer gevaarte groter dan zijzelf een geliefde meenam. En de ander achterliet. Voor even of voor lang - soms kan je dat als buitenstaander uit de lichaamstaal opmaken. Bij één paar ging het lang duren vooraleer ze elkaar terug gingen zien. De jongeman stapte de trein op. Zij bleef achter op het perron, wachtend tot de trein haar lief uit het zicht voerde. Ze zwaaide nog.

Ik kan dat niet. Dat zwaaien natuurlijk wel. Maar dat blijven staan op het perron. Dat achter-blijven, terwijl trein en lief wegrijden. Ik ben er niet goed in en vermijd zo mogelijk dan ook de situatie. Noem het gerust verlatingsangst, want dat is het ook. Mijn lief of gelijk wie ik graag zie onverbiddelijk zien wegrijden of vliegen in een stalen iets dat ik niet kan stoppen, bezorgt me meestal een kilte rond mijn hart.

Zuinig zijn met Lievelingsdieren, het zal daar wel iets mee te maken hebben. In de Boze Wereld groeien ze nl. zelden aan bomen, schieten ze niet als paddenstoelen uit de grond en vonden befaamde ‘it’s raining men’-momenten duidelijk vóór onze tijdsrekening plaats. [dat filmpje is het bekijken waard trouwens]
Nuja, museumstukken maken van mensen is nog nooit mijn bedoeling geweest. En ook al ben ik er niet helemaal uit over hoe ik me dat in de praktijk moet voorstellen, ware zuinigheid lijkt me vooral onpraktisch en dus onleefbaar.

In zélf afscheid nemen, zelf op treinen en vliegtuigen stappen ben ik dan weer wel sterk. And yes, that makes sense. Zelf afscheid nemen is in tegenstelling tot de passieve vorm ervan [hoe klinkt dat dan - ‘afgescheten worden’?? haha ;-)] veel 'gemakkelijker'. Jij hebt zelf nl. de macht en de keuze om te gaan of te blijven, om die trein of dat vliegtuig te nemen. Of net te laat te komen.

Controlefreak aanwezig? Jaha! Hierzo!

Real Fairy tales Rule

DS 26 januari 2009
Vrouw ontwaakt uit coma na kus

Soms worden sprookjes werkelijkheid. Een Britse vrouw is uit haar coma ontwaakt toen haar man haar om een kusje vroeg. Voor het gezicht van de verbijsterde artsen reageerde ze op de vraag van haar echtgenoot. Na twee jaar revalideren doet ze haar verhaal.
In het sprookje van de gebroeders Grimm slaapt Doornroosje honderd jaar nadat ze zich aan een spinnenwiel prikt. Een prins weet de betovering te verbreken door de slapende prinses te kussen. In Groot-Brittannië werd het sprookje twee jaar geleden werkelijkheid voor het gezin Ray. Het koppel trouwde in 2000 en kreeg drie jaar later hun tweede kindje. Kort na de geboorte van haar zoontje Alexander kreeg Emma Ray een hartaanval terwijl ze aan het winkelen was in Telford. De vrouw raakte in een diepe coma.

Echtgenoot Andrew Ray zat twee weken naast haar ziekbed, hopend dat zijn vrouw zou ontwaken. Dokters vertelden hem dat ze iedere dag kon wakker worden, maar dat het risico bestond dat ze nooit meer zou bijkomen. De man probeerde alles om haar te doen ontwaken. Van haar lievelingsmuziek afspelen tot geluidjes van haar baby laten horen. Ook had haar dochtertje al verschillende noodoproepen als ‘mama, word alsjeblieft wakker’ aan haar bed gebracht. Ten einde raad vroeg hij wanhopig: ‘Emma, geef me alsjeblieft een kus’. Voor de ogen van de verbijsterde dokters draaide de vrouw haar hoofd om, tuitte haar lippen en gaf een kusje op de mond van haar man. ‘Ik kon het niet geloven,’ zegt IT-consultant Andrew Ray in de Daily Mail. ‘Mijn hart voelde alsof het uit mijn borst zou springen en het leek alsof er een zwaar gewicht van mijn schouders viel.’

Dokters die getuige waren van de kus, reageerden verbaasd op het plotse ontwaken van Emma Ray. Neuropsychologe verbonden aan het UZ Gent, Engelien Lannoo, spreekt over een uitzonderlijk toeval. ‘De meeste mensen ontwaken uit hun coma,’ zegt Engelien Lannoo. ‘Bij een coma van twee weken spreken we ook niet over een onomkeerbare coma. Mij lijkt het eerder toevallig dat de vrouw net op het moment van de kus bijkwam. Het had evengoed op een ander moment kunnen gebeuren, al is het natuurlijk wel een sprookjesachtig mooi toeval.’

Volgens de neuropsychologe is goede verzorging de eerste voorwaarde om uit een coma te ontwaken. ‘Een goede conditie bevordert het bijkomen,’ zegt Lannoo. ‘Van stimulatieprogramma’s zoals muziek en andere prikkels is niet bewezen dat ze een verschil maken. Langs de andere kant is ook niet bewezen dat ze geen verschil maken, dus worden stimulatieprogramma’s bij de meeste patiënten wel verricht.’
(...)
Eline Bergmans