Winterochtenden waarop de bedstee voor de boeken en de wereld verruild moet worden.

Op FB (waar-anders?) is er ondertussen een groep (wat-anders?) met zo'n triljoen leden (and counting): "Getting out of bed in the morning is 1 on of life's hardest challenges." Ik ben geen lid, al is dat een principekwestie. Natuurlijk ben wél lid, InRealLife.
Het ontbreekt mij aan de minste zin om FB in te lichten over mijn hekelochtenden. Die zijn op zichzelf al hekelig genoeg, danku. Erover bloggen mag wel, dat schaadt niet.
Degenen die mij bovendien op die Veel te Vroege Uren - want dat zijn ze per definitie, op welk tijdstip dan ook - al troffen, misschien nog steeds treffen of ooit zullen treffen, lezen dit vermoedelijk toch niet, wat misschien of slechts eventueel spijtig is voor de laatste categorie.

Hierzo vond ik een interessant lijstje voor al wie mij - en dus niet alleen ondergetekende - in de ochtendlijke uren zou treffen en dat liever enigszins voorbereid zou doen. Des te meer geldig op donkere winterversies van ochtenden waarop depressieve regen mij zo weer de bedwarmte zou injagen die huist onder 3 lagen dekbed.


Ik citeer de (mannelijke) auteur, met mijn commentaar tussen [haken]:

"Kwestie van het mannelijke ego nog wat verder af te krabben, vroeg Hero (bij wijze van "als we het niet over seks hebben dan leest er toch niemand onze persberichten en nu komen we zeker op de website van de redactie, en vele anderen") aan 500 vrouwen tussen 18 en 39 hoe ze van hun ochtendhumeur afgeraken.

Dat is, in volgorde:

1. met rust gelaten worden (bovenal) [zeeeer geldig voor ondergetekende]

2. uitslapen (25% van de vrouwen) [zeeeer geldig]

3. knuffelen met de golden retriever (17%) [voorlopig ongetest wegens gebrek aan harige viervoeter, eventueel bereid tot test]

4. koffie (onbekend %) [geldig, al wordt dit middel zo mogelijk vermeden en behouden voor stressy ochtenden na korte nachten waarop vooral de toestand 'wakker' moet bereikt worden en niet per sé 'humeurloos', beperkt ook wegens "dat is allemaal niet gezond voor uwe lever, dieje koffie"]

5. s*ks met hun ridder (10%) [verbazingwekkend resultaat van mijn collega's t.o.v. de bovenstaande viervoeters, hier geldt vooral 'betreden op eigen risico' en 'will bite when provoked'- te interpreteren zo u wil, lol]

6. uitgebreid in bad (9%) [nope, werkt niet. Warm, lang en krachtig douchen helpt daarentegen wel]

7. autorijden (onbekend %) [oops, zwaar onder-test en daar zou, inderdaad ja, eens dringend verandering in mogen komen]

Dat van dat autorijden, dat is natuurlijk om onze gevoelens te sparen."

Tante Annie zegt iets over fb

"Snuggere mensen zitten niet op Facebook. Snuggerte is namelijk een vorm van efficiëntie. Terwijl Facebook een zaak is van prutsers, volk met tijd te veel. Zo argumenteren de afwezigen op Facebook. Wie niet op Facebook zit, werkt. En als het werk eindelijk gedaan is, zijn er vrienden en familie. In het écht! Snuggere mensen hebben heus wel wat beters te doen dan op Facebook te zitten. Zij laten zich niet foppen door een ingebeelde vriendenkring. 473 vrienden, daar zijn snuggere mensen bang van. Voor je het weet geef je een fortuin uit aan kerstkaarten, moet je écht aan alle postzegels likken. Snuggere mensen sterven nog liever eenzaam in de badkamer dan dat ze zich inschrijven op een sociale netwerksite.

Trouwens, wat is Facebook nu meer dan een conglomeraat van elektronisch geneuzel. Op dat hele Facebook is er niemand die iets van betekenis zegt. Mensen bakken cake op Facebook. Ze doen verslag van de dagschotel in de kantine. Ze haasten zich naar de crèche. En zwieren hun kinderen op Facebook, compleet met piemel en placenta. Alsof de arme drommels daar ooit om hebben gevraagd. Ze komen pas piepen en ze zijn hun privacy al kwijt. Daar doen snuggere mensen niet aan mee. Bovendien kunnen die van de fiscus ook lezen. Idem voor het leger, de schoonfamilie en -oh horror- de collega’s. Het is gewoon niet te geloven hoe stom mensen op Facebook zijn. Aan snuggere mensen is het daarom niet besteed.

Wat wil nu het euvel? Mensen die niet op Facebook zitten zijn vaak even stom. Ze denken dat ze veilig zijn omdat ze hun hebben en houden niet op Facebook zetten. Nochtans is het ouderwetse, openbare leven -u weet wel, het gedoe met straten en honden en bussen en nergens parkeerplaats- even genadeloos. Zo maakte ik afgelopen zaterdag een wandeling door de stad. Onderweg kwam ik drie keer een collega tegen. De eerste zat onder een nylon laken bij de kapper. Ik verslikte mij haast in mijn warme wafel. 30 euro voor een kapsel waarvan de hele werkvloer meende dat het eigen fabricaat betrof. Bovendien zat betreffende collega in de kapperstoel te lachen en te tateren zonder weerga. Alzo werd duidelijk dat een mens niet op Facebook hoeft te zitten om te weten welke collega’s er een vrolijk dubbelleven op nahouden.

Idem voor de tweede collega die ik zaterdag tegenkwam. Zij wurmde zich een weg doorheen het stof van 30 lange winterjassen op zoek naar haar ongehoorzame dochter, die zich overigens verschanste in een pashokje. Het kind hing in de gordijnen. Het kind kroop door de etalage. Het kind dreef haar moeder voorbij de grenzen van de pedagogie. Tot mijn collega haar dochter aan de staartjes naar buiten sleurde. Niemand zat op Facebook, maar iedereen zag het gebeuren. Terwijl zij op het werk een plaatje van zelfbeheersing is.
De derde collega ten slotte trof mij aan in de Fnac, terwijl ik scheefgezakt op een sofa zat te lezen in De poen van uw pensioen van Paul D’Hoore. Alsof het nog niet gênant genoeg was, wilde hij graag iets zeggen. Daarop ben ik opgestaan met de woorden: Pardon, Robert, maar ik moet dringend naar huis. Ik zit met twee diepvriesworsten in mijn handtas. Aansluitend heb ik mij thuis teruggetrokken op Facebook waar elf snuggere vrienden tijd hadden om mijn leugens leuk te vinden."

(eerder verschenen in Vacature)

Door mij hier gevonden.
En ja, ook mijn smoel staat in dat boek. De snuggerste en domste versies ervan uiteraard gecensureerd ;)

Leven is cool als men soms valt van zijn stoel

Gisterennacht stuitte ik onverwachts en al feesboek-slaap-tijdverspillend-foto's-kijkend (o.a. van Ijslandtripjes weliswaar, da's een geldig excuus) op ene vrijwel onbekende jongeling die ik sinds vorige week aansprak met "Trambuddy" en waarvan ik verder slechts een voornam, een origine en het erasmus-label kende.

Uiterst, over-, mega-toevallig bleek hij een vriend van vrienden van vrienden! (en ja, zo ver leidt het smoelenpad soms)

Small world, huh?

Drukte om een dooie mus en Andere Reddingsacties

Wat gebeurde op vrijdag 13 maart jongstleden, Antwerpen

Op vrijdag 13 maart
Ligt
Waar de otto veniusstraat op de meir uitkomt
Vanaf zonsopgang
Met zijn poten omhoog
een grote mus

vette mussen kondigen een overvloedige oogst aan
zegt men
daarom misschien houden naast de vogel
twee politieagenten de wacht

in de jezusstraat
ligt vogeldrek
tegen het beeld van antoon van dijck
en voor de lingeriewinkel van de h&m
alvorens neer te zijgen tegen de inno
heeft de huismus
zo lijkt het wel
rijkelijk in het rond gescheten

liefde gaat door de maag
en ook zegt men
in zijn broek doen van de schrik

In de verenigde staten van amerika
Zo schijnt het
Zijn er elke vrijdag de dertiende
Aanzienlijk minder beurstransacties
Maar dat lijkt in huidige tijden
Eerder een zegening dan iets om voor te vrezen

In het liedje kemmekik geenen bang
Zingt een vriend
Kemmekik eerder bang van degeen die a bangmaken

Op straat blijven mensen staan
Onderweg van het werk naar de winkel
Of omgekeerd
Ze vragen aan elkaar
Wat er is gebeurd

Of wie het gedaan heeft
En waarom

Een kunstenaar zei
Just as you have come to me
to see what i ve made
Maybe we can sit and talk

aan de muur in een huis
Herinner ik mij
Sometimes i sits and thinks
And sometimes i just sits

Ik lees
Ons perspectief is wereldwijd geworden
We zijn ervan doordrongen geraakt dat alles met alles te maken heeft
Ieder incident dat zich op de hoek van de straat afspeelt
brengen we automatisch in verband met mondiale fenomenen
Wat klein en toevallig lijkt
Blijkt deel uit te maken van een groot en meestal dreigend geheel

Zolang
Het maar niet
Denk ik
Veel drukte is
Om een dode mus
(bron: facebook)

Meer info en verstommende (re)acties op Kalender09 een initiatief van Benjamin Verdonck. Ridder der Verwondering in de wereld. Held!
Voor participatie, check Kalender09, vrij verkrijgbaar op facebook (where else?;-))